آن کس که خطای خویش بیند که رواست
تقریر مکن صواب نزدش که خطاست
دربارهٔ این سروده
این شعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که خطای خود را درست میبیند، نباید انتظار داشته باشد که دیگران برای او از صواب و درستی سخن بگویند. او تنها حقیقتی را میتواند ببیند که در ذاتش وجود دارد و در واقع، مانند آینهای است که اگر کج باشد، تصویر حقیقت را هم کج نشان میدهد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
آن روی نمایدش که در طینت اوست
آیینهٔ کج جمال ننماید راست