رباعی شمارهٔ ۲

این شعر به این نکته اشاره دارد که برای تدبیر و تصمیم‌گیری صحیح، باید از دل شاد و خوش بهره‌برداری کرد. عافیت و آرامش در زندگی بستگی به آرامش ذهن و دل دارد. همچنین، نشان می‌دهد که قدرت و کارایی از اراده قوی و دل سالم ناشی می‌شود و نمی‌توان از دل شکسته و ناراحت، تدبیر درستی داشت. در واقع، برای دستیابی به نتایج مناسب، باید احوال درونی‌مان را مغتنم شماریم.