قصیدهٔ شمارهٔ ۶۱ - تغزل و ستایش صاحب دیوان

برداشت: شبی دارم که در آن شمعی نمی‌سوزد و گوینده‌ای نیست. زیبایی نتوانم دید و از همه چیز دیگر در دنیا هیچ آرزویی ندارم.

برداشت: فرشته‌ای به زیبایی من در محفل حسرت می‌برد اگر تو به این مجلس نگاه کنی و آن را آراسته‌سازی.

برداشت: هیچ کس در دنیا همچون من، گرفتار محبت نیست و هیچ کس به زیبایی تو هم در عذابی چنین قرار ندارد.

برداشت: ضروری است که انبوهی از مشقات و سختی‌ها را از کسی تحمل کنی که هیچ کس به زیبایی او نمی‌رسد.

برداشت: دل‌ها در زمان او هیچ‌کدام آرامش و آسایش نداشتند و هیچ‌کسی نبود که با او هم‌دلی نکرده باشد و دچار شور و شوق نشود.

برداشت: روزگار ما به قدری پر از مشکلات و چالش‌هاست که گویی روز قیامت فرارسیده است. واقعاً این وضعیت بلایی است بزرگ و فراگیر، نه اینکه به معنای دانایی یا پیشرفت باشد.

برداشت: اگر روی او را ترک کنی، دیگر چه چیزی را می‌توانی ببینی در حالی که در دنیا هیچ چیز زیباتر از او وجود ندارد؟

برداشت: اگر نگاهت را از دور برگردانی، باید بدانی که چیزی که می‌خواهی نزدیک است. اگر قدمی جلوتر برداری، ممکن است که به موفقیت برسی.

برداشت: چنان دل را به شور و شوق می‌آورد که گویی پادشاه ندا داده و همه چیز را در اختیار گرفته است.

برداشت: کسانی که دل‌های حساس و نیکو دارند، به خاطر رنج و درد خود، فکر نمی‌کنند که چه مشکلاتی ممکن است برای صاحب‌دیوان به وجود بیاید و چه جنجالی در پیش است.

برداشت: در تمامی جهان امروز، تنها جایی که می‌توان به آن پناه برد و آن را مقصدی مطمئن دانست، درگاه اوست.

برداشت: مرگ مانند خدمتکاری است که در زمین و آسمان در انتظار فرمان است و مانند بنده‌ای است که آماده انجام دستورهای مولایش است.

برداشت: مراد من از این صحبت چیست، ای حکیم؟ اگر کسی سلامی نکند، به این معنی نیست که از چیزی درخواست دارد.

برداشت: من با تمام نقص‌ها و عیوبی که دارم، خوشحالم که همت و اراده‌ام در هیچ شرایطی کم نمی‌شود و سرم را در برابر هر چیزی پایین نمی‌آورم.

برداشت: ای ولی زمان، خداوند راستین به وعده‌ات وفا کرده و بر ساکنان زمین نعمتی بزرگ و زیبایی ارزانی داشته است.

برداشت: برخی از افراد کشتی‌ها را به دریا می‌فرستند و از این راه سود می‌برند، ولی این کار نه مانند کشتی‌ سعدی است و نه شبیه به تو که خود دریایی.