قصیدهٔ شمارهٔ ۵۸ - در ستایش ابوبکر بن سعد

برداشت: وجودم از سختی‌ها و مشکلات به تنگ آمده و در سفر زندگی، به تأمل و اندیشه درنگ کرده‌ام.

برداشت: من همچون سکندر، دنیا را زیر پایم و مانند یأجوج، از سدهای سخت و سنگی عبور کردم.

برداشت: از محیط تنگ و محدود ترک‌ها بیرون آمدم وقتی که دیدم جهان به هم ریخته و آشفته است، مثل موهای زنگی که درهم گره خورده‌اند.

برداشت: وقتی که به وطنم بازگشتم، دیدم که اوضاع آرام است و آن موجود خطرناک و تیزچنگ که از گرگان رفته بود، دیگر در آنجا نیست.

برداشت: چهره‌ی زیباهای سرزمین ما همانند مشک تیره و دلربا است، و موهای فردی خوش‌چهره مانند زره‌های زیبا و جذاب است.

برداشت: به نام خداوندی که آباد و پر از نعمت است، مانند پلنگانی که از سرشت و‌ طبیعت خود رها شده‌اند.

برداشت: در میان مردم، شخصیت‌هایی شبیه به ملکان نیکو و محترم وجود دارند، اما در بیرون، مصائب و دشواری‌ها مانند لشکری بزرگ و بی‌رحم در کمین هستند.

برداشت: از کسی پرسیدم این سرزمین چه زمانی به آرامش رسید؟ او پاسخ داد: سعدی! چه رنگ و بویی از دیوانگی است.

برداشت: در دوران نخست، جهانی را دیدی که پر از بی‌نظمی، نگرانی و تنگای زندگی بود.

برداشت: در زمان حکومت اتابک ابوبکر بن سعد زنگی، که حاکمی عادل بود، چنین وقایع و اتفاقاتی رخ داد.