قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ - در ستایش

برداشت: تو با خوشی و خوبی به ما آمدی و آزادیی که از زمان در امان است، تو را از هر سوء تفاهمی دور نگه می‌دارد.

برداشت: با آمدن همایون و چهره زیبای میمون، دروازه‌ای از شادی به روی مردم باز شد.

برداشت: هر جا که قدم مبارکت برسد، زمانه نمی‌تواند به ظلم و ستم دست یازد و به تو آسیب برساند.

برداشت: بزرگ‌ترین انسانی که در نظر خداوند محبوب است، کسی است که به بندگان خدا کمک کند تا از قید و بندها رهایی یابند.

برداشت: اگرچه بهشت پر از آسایش و نعمت‌های دلپذیر است، اما هیچ چیزی جز آنچه خودت به دنیا فرستادی، نخواهی یافت.

برداشت: برای تو آرزوی سلامت در دنیا و آخرت دارم؛ چرا که تو ریشه‌های خوبی را در جامعه نشاندی و حق را به جای خود رساندی.

برداشت: دعای کسانی که دلشان زنده و شاداب است، مشکلات و غم‌های مردم و نیازمندان را دور می‌کند و به آن‌ها خوشحالی می‌بخشد.

برداشت: خدا از تو راضی است و از پدر تو که فرزندی با فضیلت و با ارزش به دنیا آورده است.

برداشت: پادشاهان و بزرگانی که بر روی زمین هستند، سر خود را بر روی نوشته‌ات گذاشته‌اند، مانند قلمی که بر روی کاغذ سفیدی در بغداد می‌نویسد.