قصیدهٔ شمارهٔ ۵۳ - در ستایش ترکان خاتون و پسرش اتابک محمد

برداشت: ای سایه خوشبخت، برایت دعا می‌کنم. ای کاش این سایه همیشه بر سر اسلام باقی بماند.

برداشت: بخشندگی و generosity او آشکار است، اما وجودش برای مردم پنهان است. نام او در دنیا شناخته شده، اما خود او در پناه خداوند قرار دارد.

برداشت: در محل مقدس و پاکی، کسی که در مقام عبادت است، به خاطر بزرگی و مقامش، دیگران در ورودی آنجا متوقف می‌شوند و نمی‌توانند وارد شوند.

برداشت: خورشید با این همه شمع و مشعل که در دستان خود دارند، بر سینه‌اش می‌نوازند تا پروانه‌ها به سویش بیایند.

برداشت: در آغاز آسمان خوشبختی، ستاره ای به نام سعد درخشیدن گرفته است. این ستاره مانند دانه گرانبهایی در دریا، نشان از پادشاهی و رائهٔ ارزش‌ها دارد.

برداشت: آرزو می‌کنم که حریم پاکی و عفت تو به بهترین وجه زینت یابد و علم دین محمد بر پایه شخصیت تو برقرار گردد.

برداشت: فرزند خانوادهٔ سلغر، نشانهٔ بزرگ منشی و سلطنت است. این پادشاهی تجلی بخش رحمت و خود از زینت‌های سلطنت به شمار می‌آید.

برداشت: سایهٔ رحمت خداوند، خواستهٔ آسایش مردم ناشی از قدرت و شجاعت شاهی است که دشمنان را شکست می‌دهد و در عین حال نیازمندان را نوازش می‌کند.

برداشت: اگر زمین و آبادی از دست برود، اما دین و قوانین عدالت ثابت و تغییر ناپذیر بمانند، این ویرانی به معنای واقعی از بین رفتن نیست.

برداشت: ای حسود، اگر تو در خدمت او خاک شوی، باز هم باک نیست، چون بقیه‌ی کارهایت در دست توست، برو و از زندگی‌ات لذت ببر.

برداشت: هر کسی که بخواهد در این سرزمین بر خطایی انگشت اتهام بگذارد، باید ابتدا خود را مورد بررسی قرار دهد.

برداشت: کوشش و شجاعت انسان نمی‌تواند به اندازه‌ی آنچه که سرنوشت و شانس به او می‌دهد، بازده داشته باشد. ثروت و قدرت نیز به اندازه‌ی اراده و تفکر انسان تأثیرگذار نیستند.

برداشت: نمی‌توانستم به خدمت بیایم، ولی قلم از شوق و ارادتم به سر آمد، نه به خاطر پاهای خودم.

برداشت: به طوری همیشه یاد و نام تو در بالاترین مرتبه باشد که حتی پرنده‌ای نتواند سایه‌اش را بر آن بیفکند، جز پرنده‌ای خاص و بی‌همتا.

برداشت: خیرخواهان تو را با عزت و کرامت گرامی می‌دارند، اما بدخواهان تو را با مجازات و عواقب سخت مواجه می‌سازند.