قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ - در ستایش ملکه ترکان خاتون

برداشت: ای تو که ستایش تو فراتر از آن است که در کلمات و نوشته‌ها بیاید، و دعای تو بر تمام مردم شرق و غرب واجب است.

برداشت: در این زمان، نمی‌توانم فرق بین درویش و پادشاه را بگذارم، مگر اینکه زیر سایه‌ی تو باشم که مانند پرنده‌ای بزرگ و فوق‌العاده است.

برداشت: شما با قلبی لطیف و بخشنده‌ای چون حاتم طایی، فراتر از آنچه که در گذشته وجود داشته، هستید.

برداشت: تو در میان مردم به عنوان فردی با تقوا و ترس از خداوند و امید به رحمت او شناخته شده‌ای، و نامت در این دنیا پیچیده است.

برداشت: اسلام به برکت تلاش و قدم‌های نیکو و پارسایی تو در امنیت و سلامت است.

برداشت: اگر آسمان می‌دانست که تو چقدر ارزش داری، در برابر نور خورشید، خاکی که زیر پای توست را به نمایش می‌گذاشت.

برداشت: مردم به دلیل نیکی‌هایی که به آن‌ها شده، ممکن است به خاطر سهل‌انگاری و شکرگزاری نکردن مقصر باشند. اما خالق و پروردگار همه چیز می‌تواند بهترین پاداش را برای تو داشته باشد.

برداشت: از مسافران که به دوردست‌ها می‌روند سپاسگزارم، حتی اگر به اوج آسمان هم برسند، اما در بخشش تو هیچ تأثیری نخواهد داشت.

برداشت: تیغ شمشیر جنگجویان در سرزمین دشمن به اندازه اراده و عزم تو برای فتح کشور، تأثیر نمی‌گذارد.

برداشت: هیچ‌کس در سراسر دنیا به اندازه کسی که از نظر تو روی بگرداند، بدبخت نیست.

برداشت: ای کسی که بقای عمر تو به خیر و صلاح جهانیان وابسته است، هیچ کس نباید بخواهد که عمر تو ادامه پیدا نکند.

برداشت: برای منافع عموم که سال‌هاست محقق شده، بنشین و صبر کن، زیرا هیچ کس دیگری مانند تو نمی‌تواند در این جایگاه قرار بگیرد.

برداشت: چه چیزی در این دنیا هست که تو آن را نداری، تا سعدی از خداوند برای تو درخواست کند؟

برداشت: تا زمانی که خورشید غروب می‌کند و صبح نو می‌رسد، امیدوارم که صبح به خیر و روزهای تو هم پربرکت باشد.

برداشت: پروردگارا، با لطف و کرم خود، خواسته‌اش را برآورده کن؛ زیرا او نه در روز و نه در شب چیزی جز رضایت تو نمی‌خواهد.