قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - در مدح شمس‌الدین حسین علکانی

برداشت: این مکان خوشبخت و دل‌انگیز به برکت و لطف خداوند جهانیان کامل و آراسته شد.

برداشت: همیشه برای صاحب این خانه آرزوی سلامتی، شادی و بخت خوب دارم.

برداشت: دو چیز در زندگی ارزشمند و پاینده هستند: نام نیک و پاداش خوب. و هر کس از این دو بگذرد، دچار زوال و فنا خواهد شد.

برداشت: از پادشاهان بزرگ شنیده‌ام که در این دوران هیچ‌کس به عهد و پیمان خود وفا نکرده است.

برداشت: آخرت را با اعمال نیکو بساز و آباد کن، زیرا بر این اساس نمی‌توان به ماندگاری این دنیا اعتماد کرد.

برداشت: به این فکر نباش که همیشه اوضاع به همین شکل خوب می‌ماند و موقعیت کنونی‌ات دائمی است، زیرا ممکن است وضعیت دیگری برایت پیش بیاید که پایدارتر باشد.

برداشت: دنیا مانند زمینی است که برای کشت و کار در آخرت استفاده می‌شود. وقتی فرصتی به تو داده می‌شود، از آن به درستی استفاده کن و بذر نیکی برای آینده‌ات بکار.

برداشت: بده که پاداش کار خوب تو با تو بماند و اگر این کار را نکنی، پاداش از تو دور خواهد شد.

برداشت: قبل از آنکه در وجودت هیچ چیز باقی نماند، بایست به کاشتن بذر عشق و عبادت محبوبم بپردازی.

برداشت: زندگی را فرصتی ارزشمند بدان، زیرا باقیمانده عمر همچون برف روی کوه در حال ذوب شدن و کاهش است.

برداشت: در دنیا فقط یاد و خاطره‌هایی از ثروت و مقام باقی می‌ماند، و این یادها برای افرادی که اخلاق و انسانیت دارند، اهمیت پیدا می‌کند.

برداشت: کلید به دست آوردن خوشبختی، نصیحت‌های سعدی است. اگر آن‌ها را بپذیری، در زندگی موفق خواهی شد.

برداشت: در این سرا، ملک‌ها به نوبت حکومت می‌کنند و تمامی این قدرت و سلطنت از سوی خداوندی است که سلطنتش نامحدود و بی‌پایان است.