قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰

برداشت: من در دنیا سفر کردم و هر گوشه‌ای را دیدم و با انسان‌هایی مواجه شدم که اگر نشانه‌ای از انسانیت در آن‌ها می‌دیدم، به خاطر همین بود که آدمی بودند.

برداشت: مگر اینکه یک مرد وفادار از دنیا ناپدید شود، هرگز نمی‌توانم به هیچ وفایی در بین مردم این زمان اعتماد کنم.

برداشت: از من نپرس که در زندگی چه بر من گذشت. فقط بگویم که هرچه دیدم، در یک نکته خلاصه می‌شود.

برداشت: در این متن، زیبا و دلنشین به بیان کلامی پرداخته شده که بر روی صفحه‌ای نرم و لطیف، با نوری طلایی و درخشان نوشته شده است. این سخن خوشایند و پر از نقش و نگار است.

برداشت: ای کسی که به مدت ده روز در خوشی و نعمت به سر می‌بری، فریب نخور و مغرور نشو؛ چون من کسانی را دیده‌ام که از تو بزرگ‌تر و قدرتمندتر بوده‌اند.

برداشت: کسی که در اوج عظمت و شکوه بود و در هنگام صبح لباس عزا به تن داشت، در شب او را در حالتی دیدم که زیر سرش سنگی گذاشته بودند.

برداشت: زمان به مرور می‌گذرد و من، ای سعدی، مشاهده کرده‌ام که همه چیز، اعم از زیبایی و زشتی، خوبی و بدی، در حال تغییر و گذر است.