قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ - بازگردیدن پادشاه اسلام از سفر عراق

برداشت: خوشحالیم که هنوز زنده‌ایم و توانسته‌ایم ملاقات عزیزان را تجربه کنیم و به خدمت آن‌ها بپردازیم.

برداشت: در سفرها و برگشتن‌ها، یاد و نام منصور را بارها گرامی داشته و با نیت خالص به او احترام گذاشتیم.

برداشت: ما دوباره صدای بشارت و نغمهٔ آمدن شتران را شنیدیم.

برداشت: چون ماه شب چهاردهم از شرق طلوع کرد، چهره‌ای را دیدیم که در آن، ماهی را که همچون هلال نو می‌جستیم، مشاهده کردیم.

برداشت: امروز از زندگی شیرین و سلامت خود سپاسگزاری کردیم، اما به یاد آوردیم که گاهی اوقات تلخی‌ها و سختی‌ها را نیز تجربه کرده‌ایم.

برداشت: ما در زیر سایهٔ آرامش و راحتی ننشستیم، بلکه برای دستیابی به آن، سختی‌ها و زحمات کوه‌ها و بیابان‌ها را تحمل کردیم.

برداشت: زمانی است که با دندان لب هدف را می‌گزیم، در حالی که افسوس سرانگشتان را گزیده‌ایم.

برداشت: قدرت دست تقدیر به قدری بر ما تاثیر گذاشت که مانند گندم در آتش سوختیم و متلاشی شدیم.

برداشت: خوشحالی بزرگ است که با آمدن هوای دلپذیر نوروز، از سختی‌های زمستان رهایی یافتیم.

برداشت: دشمن که انتظار نداشت چنین روزی را، ما همچون کوبیدن پوست دهل، او را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادیم.

برداشت: آداب و نزاکت ایجاب می‌کند که در محضر وجودی بزرگ و درخشان مانند خورشید بگوییم که ما در شب تاریک هیچ‌گاه چیزی را ندیده‌ایم.