قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - در تنبیه و موعظه

برداشت: علاقه و میل نفس انسان، می‌تواند به حدی قوی باشد که فرد را از محدودیت‌ها و موانع آزاد کند و در عین حال به او درک عمیق‌تری از سخنان و مفاهیم ارائه شده بدهد.

برداشت: خاک ما تحت تاثیر باد است و به سمت راست و چپ می‌رود.

برداشت: چرا در خیمه دراز کشیده‌ای؟ در حالی که مردم برخاستند و سفر را آغاز کردند.

برداشت: عمر به اندوه و پشیمانی گذشت و آنچه گذشته دیگر بر نمی‌گردد، پس وقت را بیهوده نگذران و به امور غیر ممکن فکر نکن.

برداشت: راه و مسیر روشن شده است، ای جوان! کسی که توشهٔ مسیر را آماده کند، در نهایت موفق و کامیاب خواهد بود.

برداشت: روزها و شب‌ها، ماه‌ها و سال‌ها به قدری در آغوش مرگ می‌گذرد که ما حتی متوجه نمی‌شویم.

برداشت: فریب نخور از زیبایی و رونق چیزی که بعدها نابود یا تغییر می‌کند.

برداشت: اگر به طور مثال، اگر انسان مانند جام جم، تمام دانایی و قدرت را در دست داشته باشد، اما سرنوشت و مرگ می‌تواند او را به سادگی مانند یک کوزه بشکند.

برداشت: اگر پرده از چهره آنها برداشته شود، تنها مثل نور کم رنگ هلال ماه دیده خواهند شد.

برداشت: این زمین پر از خُسروانی است که به خاطر زیبایی‌هایشان، از هم پاشیده و پراکنده شده‌اند.

برداشت: با گذشت زمان، نشانه‌ها و آثار فراموش می‌شوند و استخوان‌ها نیز با گذر شب‌ها متلاشی می‌شوند.

برداشت: ای کسی که با گناه، دلت تاریک شده است، از این می‌ترسم که آینه‌ای نتواند حقیقت تو را نشان دهد.

برداشت: چرا از اطاعت سرپیچی می‌کنی؟ در حالی که نداکننده‌ی پذیرش از جانب حق تو را فرا می‌خواند.

برداشت: کسی که به دل مرده زندگی می‌دهد، را نمی‌شناسی؟ او تنها کسی است که دغدغه‌ای نسبت به خدا ندارد.

برداشت: وجودی باعزت و بخشنده است که هیچگاه زوال نمی‌پذیرد و قدرتی فراموش‌نشدنی دارد که در تمامی اوقات پایدار است.

برداشت: پادشاهان در برابر او احترام می‌گذارند و دست به سوی او دراز می‌کنند تا سوال بپرسند.

برداشت: چقدر در دیاری بی‌نشان، اندوه و غم وجود دارد که بر آن بارانی سنگین خوشحالی نازل شده است.

برداشت: پروردگارا، تو که در دل صدف، مروارید را از قطرهٔ آب پاک می‌سازی،

برداشت: اگر عارف بخواهد وصف او را بیان کند، در توصیف مقام و ویژگی‌های او ناتوان و عاجز خواهد بود.

برداشت: پرواز در این مسیر کار هر کس نیست و فقط مگس نمی‌تواند در آن پرواز کند. بلکه در این راه، شاید باید بال‌های پرنده‌ای افسانه‌ای مانند عَنقا بسوزد.

برداشت: چند نفری که با درک و توجه، سوال کننده را درک کرده و پاسخ دادند، اما سخن آن‌ها به دلیل نداشتن مهارت بیان، ضعیف بود.

برداشت: درک و فهم عمیق از موضوعی بسیار فراتر رفته و دیگر راهی برای تصورات و تخیلات باقی نمانده است.

برداشت: اگر اندیشه به مقام او نزدیک شود، از تابش جلالش می‌سوزد.

برداشت: عاشقان زیبایی او، حتی تلخی جدایی را با امید به رسیدن دوباره به او تحمل می‌کنند.

برداشت: او با نهایت لطف و محبتش باعث می‌شود که بنده خطا کند و در عین حال کرم و احسانش را همچنان بر جای بگذارد.

برداشت: هیچ بنده‌ای نمی‌تواند به کسی دیگر اعتماد کند اگر به لطف و کرم خداوند بزرگ اعتماد نکند.

برداشت: سخن من پر از حکمت است، پس عبرت بگیر؛ این پندها حتی می‌تواند کوه‌های کر را به شنیدن وادار کند.

برداشت: کسی که به نصیحت دیگران توجه نکند، باید عواقب کارش را ببیند و از آن درس گیرد.

برداشت: دشت محشر، دره‌ای عمیق است که روح را آزمایش می‌کند و زیبایی را می‌برد.

برداشت: اگر مثل مردان قدم برمی‌داری، پیش برو، اما اگر نمی‌توانی عمل کنی، مثل سعدی شکایت و ناله کن.

برداشت: ای پروردگارا، به من کمک کن و لغزش‌هایم را کم کن، تو امید منی و بر تو توکل دارم.