قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - در مدح امیر سیف‌الدین (محمد)

برداشت: سپاس و بزرگی خداوند، که امیر بزرگوار و ارجمند نزد ماست.

برداشت: شرف و اعتبار خانواده و حکومت و سرزمین را به دیگری سپرده و لباس و مقام خود را تغییر داد.

برداشت: دیو به خاطر آگاهی‌اش، ملک را از راهی که می‌رفت باز می‌دارد و فریاد می‌زند که مانع از این کار شو.

برداشت: خوشبختی و لذت‌های آینده را به خاطر راحتی‌های زودگذر حال حاضر نفروشند.

برداشت: نتیجه سرگرمی‌ها و بازی‌های دنیایی چه چیزی است؟ فقط نام‌های ناپسند، مستی و نزاع و بحث و جدل.

برداشت: در جای دیگری، نعمت‌های الهی همچون چشمهٔ سلسبیل حضور دارد و به آرامی بر دل شاداب می‌ریزد.

برداشت: تو دوباره برنگشتی و حسن توفیق تو از خطا و اشتباهاتت به من بازنگشت.

برداشت: هر فرد غرق‌شده‌ای تا وقتی که کسی دستش را نگیرد و نجاتش ندهد، نمی‌تواند از دل خطر بیرون بیاید.

برداشت: تا زمانی که نگویی من کسی هستم که تلاش می‌کند، ای برادر، او کسی است که می‌پذیرد.

برداشت: بندگان سرکش و نافرمان هستند، و دوباره خداوند با قدرت و وسایل دین و حکومت خود به یاری خواهد آمد.

برداشت: همه مانند شمع‌هایی هستند که در برابر این خورشید قرار دارند و همه پروانه‌هایی هستند که دور این مشعل می‌چرخند.

برداشت: بنابراین، چون ستاره در مسیر خود راست و مستقیم است، نمی‌تواند به سمت کج یا انحراف برود.

برداشت: فکر من در برابر اراده و اهداف او چه ارزشی دارد؟ مانند نخی است که در برابر بلندی کوه قرار گرفته و از آن کوتاه‌تر است.

برداشت: زحل و مشتری به گونه‌ای به تو نگاه می‌کنند که پایه قدرت تو را به عنوان یک جایگاه بزرگ می‌سنجند.

برداشت: کسی که با دقت به آسمان نگاه کند، در حال بررسی سیارات مشتری و زحل است.

برداشت: ای سعدی، داستان را با دعا به پایان برسان که بهترین سخن، دعاست و دل هم باید در این مسیر همراه باشد.

برداشت: دوستانت مانند یک باغ پر از گل هستند که به تو شادی و آرامش می‌بخشند، اما دشمنانت مانند ریشه‌های ضعیف و بی‌ثمر هستند که تو را در شرایط سختی قرار می‌دهند.

برداشت: ای امیر اجل، تو به همه خواسته‌ها و موفقیت‌ها دست یافته‌ای، پس چه دعا و آرزویی برایت بکنم؟

برداشت: نمی‌خواهم دشمنی داشته باشم، حتی اگر کسی به من نگاه کند و نیتی بد داشته باشد.