شبی چنین در هفت آسمان به رحمت باز
ز خویشتن نفسی ای پسر به حق پرداز
دربارهٔ این سروده
شاعر در این اشعار به اهمیت توجه به فرصتهای زندگی و پرهیز از غفلت اشاره میکند. او از پسرش میخواهد که عمر خود را دریابد و به جای اینکه وقت را به هوسها بگذراند، به ذکر و عبادت مشغول شود. شاعر میگوید که شب برای عبادت و رهایی از مشکلات مناسب است و به خداوندی که همه چیز را میداند، پناه میبرد. او از خداوند درخواست میکند که به خوبان و نیکمردان کمک کند و به خصوص بر شیراز رحمت نازل کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
مگر ز مدت عمر آنچه مانده دریابی
که آنچه رفت به غفلت دگر نیاید باز
چنان مکن که به بیچارگی فرومانی
کنون که چاره به دست اندرست چاره بساز
ز عمرت آنچه به بازیچه رفت و ضایع شد
گرت دریغ نیامد، بقیت اندر باز
چه روزهات به شب رفت در هوا و هوس
شبی به روز کن آخر به ذکر و شکر و نماز
مگوی شب به عبادت چگونه روز کنم
محب را ننماید شب وصال دراز
کریم عزوجل غیبدان و مطلعست
گرش بلند بخوانی و گر به خفیه و راز
برآر دست تضرع ببار اشک ندم
ز بینیاز بخواه آنچه بایدت به نیاز
سر امید فرود آر و روی عجز بمال
بر استان خداوندگار بندهنواز
به نیکمردان یارب که دست فعل بدان
ببند بر همه عالم خصوص بر شیراز