قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - در وصف شیراز

برداشت: سعادتمند است که سپیده‌دمی را ببینم که دوباره بر فراز شیراز، صدای الله اکبر به گوش می‌رسد.

برداشت: به چشم بار دیگر به بهشت روی زمین نگاه کن، جایی که امنیت و آرامش برقرار باشد و نه دچار سختی و کمبود.

برداشت: این سرزمین که تخت سلیمان در آن قرار داشت، لایق تاریکی‌ها و نابودی نیست.

برداشت: در میان هزاران عارف و ولی، کسانی هستند که مقامشان آنقدر بلند است که برتر از کعبه قرار دارند و آن کعبه به خاطر جایگاه ایشان در آسمان می‌توانند پرواز کنند.

برداشت: با یاد و توجه به نفوس پاک، در پی روشنایی روح بزرگانی چون شیخ کبیر و در احترام به روزبهان و اهمیت خمس نمازها، به انجام عبادت و تفکر مشغول باش.

برداشت: تو باید مراقب باشی که در این شهر، نیک‌مردان را از آسیب ظالمانی که دین را به باد تمسخر می‌گیرند و به فساد روی آوردند، حفظ کنی.

برداشت: به حقیقت کعبه و آن کسی که آن را ساخت، قسم می‌خورم که مردم شیراز در زیبایی و تجمل بسیار هستند.

برداشت: هر فردی که بخواهد به حرم امن اسلام آسیب برساند، باید سرش همچون طلا و نقره بریده شود.

برداشت: سعدی دائماً از زیبایی‌های شیراز می‌گفت و به این نکته اشاره داشت که دیگر شهرها در مقایسه با شیراز جایگاه چندان ویژه‌ای ندارند و شیراز از همه برجسته‌تر است.