قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - تغزل در ستایش شمس‌الدین محمد جوینی صاحب دیوان

برداشت: ای ماه زیبا، لطفاً نگاهت را از من دریغ نکن، زیرا ماه هرگز از بخشیدن نورش به مردم دریغ نمی‌کند.

برداشت: من همیشه با نیکو نگاهم به تو نگاه کرده‌ام، اما چرا حالا مانند کسی که چشم بد به او افتاده از تو دور شدم؟

برداشت: تو که هیچ وقت دردی نداشته‌ای، من که تمام عمرم مثل یک دردکشیده ناله کرده‌ام، تو هیچ عذری برای این ناله‌ام نداری.

برداشت: این جمله به این معناست که انسان سالم و خوشحال چه چیزی را می‌فهمد از حال و روز کسی که در رنج و دردی به سر می‌برد و خواب شیرینی را تجربه نمی‌کند. در واقع، کسی که در سلامت و خوشی به سر می‌برد، نمی‌تواند درکی از درد و رنج دیگران داشته باشد و نمی‌داند چگونه شب‌های سخت و پر از زحمت برای آنها سپری می‌شود.

برداشت: من که در تمام دنیا از قدرت کلام خود بهره‌مندم، اما به خاطر جاذبه چشمان تو، بی‌چاره و گیج مانده‌ام.

برداشت: دو رشته مروارید در دهان داری، مانند دانه‌های مروارید درخشش زیبایی دارد. صحبت‌های شیرین تو به اندازه مرواریدهایی که به صورت پراکنده هستند، دلنشین و جذاب است.

برداشت: اگر باور به زندگی پس از مرگ و پاداش‌ الهی نبود، بهشت را به زمین و زیبایی‌های آن به مانند جایی زیبا شبیه می‌ساختیم و تو را به عنوان حوری به تصویر می‌کشیدیم.

برداشت: تو سوار بر اسبی و در حالی که بیچاره‌ها در دام گرفتارند، در کنار خانهٔ زیبا خوشبختی زندگی می‌کنی، اما ما در تنهایی و کنار گذاشته شده‌ایم.

برداشت: تو انسان پاک‌نهاد و اخلاقی هستی، اما به دور از ریا و تظاهر. برای تو، تلاش در به دست آوردن خوشی و لذت زندگی ممکن نخواهد بود، پس یا شاد باش و خوشحال زندگی کن، یا در خفا زندگی کن و خود را از دیگران پنهان کن.

برداشت: چطور ممکن است کسی که در این سرزمین‌های پارس سوار است، موفق و پیروز نباشد؟

برداشت: مرگ بالاترین و مهم‌ترین واقعیت در جهان است، که برنده‌ای خواهد بود که نام نیک و یادگار رضایت از پادشاهان و شخصیت‌های بزرگ را به همراه دارد.