قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - در ستایش اتابک سعدبن ابوبکر بن سعدبن زنگی بن مودود

برداشت: ای نوازنده، فضایی به وجود بیاور و با صدای عود خود مجلس را شاد کن. ای خادم، چوب‌هایی که در مجمره عود قرار دارند را بسوزان تا عطر آن در فضا بپیچد.

برداشت: تقدیر و تلاش به نتیجه رسید و نعمت یار به زندگی‌ام وارد شد.

برداشت: دوست نمی‌توان در دنیا و آخرت با چیزی عوض کرد و صحبت کردن با یوسف، به اندازه‌ی پول‌های اندک ارزش ندارد.

برداشت: آه که چقدر خوشایند است رفتارهای تند و ناگوار او، مانند حرکات ایاز که بر دل محمود اثر می‌گذارد.

برداشت: در روزهای زیبای بهاری، چه خوب است که برخیزیم و تلاش کنیم تا خواسته‌هایمان را برآورده کنیم.

برداشت: باغی زیبا و پرشکوه مانند کاخ سلیمان است و پرندهٔ صبح، آهنگی شیرین و دل‌انگیز همچون نغمهٔ داود را سرمی‌دهد.

برداشت: راوی با دید روشنگر و آگاهش، سخنان سعدی را در محفل باشکوه شاه لؤلؤی پرزرق و برق به زیبایی بیان کرد.

برداشت: وارث زمین‌های فارسی و سرزمین‌های بزرگ، اتابک اعظم به نام سعد ابوبکر، و سعد زنگی مودود است.