قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰

برداشت: کسی که در دنیا با محبت و نیکی نگرش دارد، سزاوار است که همه کارهایش را با تدبیر و عقل انجام دهد.

برداشت: هر چیزی که ذهن یک مورچه را آزار دهد، حتی اگر آن چیز آب حیات باشد، باید از آن فاصله گرفت.

برداشت: قناعت و مروت نشانه آزادی است، نخستین خانه دل انسان به این دو ویژگی اختصاص دارد.

برداشت: زمانی که خوب و بد به پایان برسد، بهتر است که زندگی همه بر اساس شادی و سرور سپری شود.

برداشت: زبان خود را در بیان کردن و نیاوردن حرف‌هایی که لازم نیست، کنترل کن؛ زیرا مانند شمع، وجود تو هم ممکن است در شعلهٔ کلامت محو شود.

برداشت: در این دنیا که آغازش از نبود است، افراد به دنبال زندگی‌ جاودانه و خوشبختی هستند.

برداشت: وقتی زمانه و ویژگی‌های آن را بشناسی، آیا درست است که بر آن تکیه کنی؟

برداشت: در زندگی، از لذت‌ها و خوشی‌ها بهره ببر و سعی کن نام نیک به دست بیاوری، زیرا فرد عاقل به خاطر یک نوشیدنی خوب، بهانه‌های زیادی می‌تراشد.

برداشت: نگران فردا نباش که چه پیش خواهد آمد، زیرا زندگی تو با این آهنگ روزها به حرکت درمی‌آید.

برداشت: هرچند دنیا ارزش خیلی زیادی ندارد، اما عقل و درایت می‌تواند هدفی را مشخص کند که راه را روشن کند.

برداشت: از گوشه‌ای در این دنیا چیزی نیست که وظایف عبادت را به‌طور کامل انجام دهد.

برداشت: کسی که به دنبال صحبت‌های سعدی باشد، چرا به دنبال سعادت در زندگی و دنیاهای دیگر نباشد؟

برداشت: با وجود اینکه ساختن و آباد کردن به علم و دانش مربوط نمی‌شود، به ویژه برای کسی که در این زمانه زندگی می‌کند.

برداشت: هر کس که در پی ساختن خانه‌ای است، از نظر عاقلان قابل بخشش است، زیرا او در تلاش برای تأمین مکانی برای سکونت و آرامش خود می‌باشد.

برداشت: هر چند پرنده‌ای که به توکل به روزی خود از دانه و آب استفاده می‌کند، ولی باید خود برای خود لانه‌ای بسازد.