قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - در ستایش حضرت رسول (ص)

برداشت: ماه نمی‌تواند با زیبایی محمد رقابت کند و هیچ سروی به اعتدال و راستای او نمی‌رسد.

برداشت: سرشت و جایگاه آسمان هیچ ارزشی در مقایسه با مقام و کمال محمد ندارد.

برداشت: هر کسی در روز قیامت، در شب وصال محمد (ص)، به ملاقات وعده داده شده خواهد رسید.

برداشت: آدم، نوح، خلیل (ابراهیم)، موسی و عیسی به همراه هم در سایه و نور محمد (پیامبر اسلام) آمده‌اند.

برداشت: در این دنیا امکان نشان دادن جدیت و تلاش و کوشش او وجود ندارد، اما در روز قیامت، عظمت و مقام محمد دیده می‌شود.

برداشت: در اینجا به توصیف باغ بهشتی اشاره شده که پر از زینت و زیبایی است، و به نحوی به شخصیت بلال، یکی از نزدیک‌ترین یاران پیامبر، اشاره می‌شود که او برگزیده و شایسته است تا این زیبایی‌ها را بپذیرد و درک کند. این تصویر به نوعی از معرفت و توانایی بلال در اعتراف به واقعیت‌های بالاتر و روحانی اشاره دارد.

برداشت: آسمان مانند زمین آرزو دارد که بیفتد تا بتواند بر پای محمد بوسه بزند.

برداشت: در روز قیامت، نور و روشنایی فقط از زیبایی و جمال محمد پدیدار خواهد شد و نه از خورشید و ماه.

برداشت: شاید اگر خورشید و ماه هم تابش نکنند، زیبایی دو ابروی هلالی مانند محمد به چشم بیاید.

برداشت: چشم من به خاطر دیدن زیبایی او خواب نمی‌تواند ببندد و از فکر محمد غافل نمی‌شود.

برداشت: اگر عاشق باشی و جوانی، عشق به محمد و خانواده‌اش کافی است.