قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - وله فی مدح ابش بنت سعد

برداشت: آسمان نمی‌تواند این همه قدرت داشته باشد و روشنایی خورشید و ماه نیز به این مقدار نیست.

برداشت: اگر نسیم، از کنار پای تو بگذرد، عجیب نیست اگر دامنش معطر به مشک نباشد.

برداشت: هیچ یک از مرواریدهای زیبا و با ارزش که تاج پادشاهان را می‌سازند، در خوشهٔ ستاره پروین یافت نمی‌شود.

برداشت: این خاندان باید پایدار بماند تا دین آسیب نبیند و در آن خللی ایجاد نشود.

برداشت: هر کس که از حکمت و دانش روی برگرداند، بی‌گمان از همه بیچاره‌تر و مسکین‌تر خواهد بود.

برداشت: اگر دشمنی بر دلش مانند پای فیل قرار گرفته است، به او ضربه بزن تا نتواند با قدرتش بر تو تسلط یابد.

برداشت: کیفیت و زیبایی فردی مانند خسرو در هیچ کجای عالم پیدا نمی‌شود و اگر هم باشد، به اندازه‌ی او شیرین و دلنشین نخواهد بود.

برداشت: خدا کسی را در جایی عذاب کند که هیچ یک از دوستانش در کنار او نباشند.