قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳

برداشت: هر چیزی که از نظر مصلحت بهتر نباشد، در واقع برای ما مفید نخواهد بود.

برداشت: خیر واقعی آن است که از یک شر، نتیجه‌ای مثبت و خوب حاصل شود. اگر چیزی که در ابتدا مضر به نظر می‌رسد، در نهایت به نفع و فایده‌ای بینجامد، در واقع می‌توان آن را خیر حساب کرد.

برداشت: تو به طور کلی از حال برادرم مطلع شدی، اما خبری از جزئیات ندارد.

برداشت: خرما را به شکلی زینتی و زیبا تزئین کرده بودند، ولی هیچ جرمی بدتر از این وجود ندارد.

برداشت: کودکان، خویشاوندان و دوستان در کنار هم خرما می‌خورند، اما اگر پول نباشد، شادی و رفاه از بین می‌رود.

برداشت: سپس چه کسی را می‌فرستی که بهتر از او نباشد؟

برداشت: به خداوندی تو اندک شلاقی بزنند تا او از منزل خود دور نشود.

برداشت: اگر کسی از نیکوکاران به ما خرما و نعمت بدهد، آن هدیه بی‌فایده نخواهد بود و ارزشمند است.

برداشت: هرگاه که قدرت تحمل و صبر را داریم، ادامه می‌دهیم؛ اما اگر این قدرت از میان برود، چه راهی خواهیم داشت؟

برداشت: آیا در این شهر خبری از صداقت و مهربانی نیست؟

برداشت: در فارس، نمک این‌چنینی وجود ندارد و در مصر نیز چنین شیرینی پیدا نمی‌شود.

برداشت: هر شب، از چشمان سعدی صد قطره اشک جاری می‌شود که این اشک‌ها فقط شبیه به لؤلؤ و جواهر است.

برداشت: ما از روی محبت با تو سخن گفتیم، شاید هیچ کس از این موضوع آگاه نشود.