قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در نصیحت و ستایش

برداشت: زندگی همچون دمی بر روی آب معلق است و من کسی هستم که دل و امیدم را به چیزی جز این دنیا نبسته‌ام.

برداشت: جهان نمی‌ماند و تنها روح انسان خوشحال و شاداب است که از او در این دنیا به خوبی یاد می‌شود.

برداشت: برای ساخت خانه نگاه کن که زمینی که در آن می‌خواهی خانه بسازی سفت و سخت باشد. زمین دنیا سفت نیست، زمین آخرت سفت است. خانه‌ات را آنجا بساز.

برداشت: کدام لذت و شادی در این باغ وجود دارد؟ وقتی که باد مرگ به ریشه‌های قامت شمشاد آسیب می‌زند و آن را از جا می‌کند.

برداشت: وجود موقتی انسان مانند خانه‌ای است که در مسیر سیل قرار دارد و نور زندگی فقط به اندازه‌ی نوری که از پنجره‌ای به درون می‌تابد، به آن راه یافته است.

برداشت: خورشید در فصل بهار و پاییز به ندرت ظاهر می‌شود و بیشتر وقت‌ها بدون ما غروب می‌کند، در حالی که فصل‌های سرد و گرم به ترتیب دی و مرداد هم از راه می‌رسند.

برداشت: این دل من چه احساسی دارد وقتی می‌بیند که دجله (رودخانه‌ای در بغداد) پس از دوره‌ی خلافت و در این شرایط، همچنان به جریان خود ادامه می‌دهد.

برداشت: اگر می‌توانی به دیگران کمک کنی و بخشنده باشی، مانند درخت نخل کریم و سخاوتمند باش. اما اگر نمی‌توانی به کسی کمک کنی، همچون درخت سرو آزاد و مستقل باش.

برداشت: نیا، به خاطر زحمت‌های فلان حکومت و اعتقاداتی که در آسمان جا دارد، از من نپرس که عظمت و فضیلت‌های جهانی که دانش و انصاف را در خود دارد، چیست.

برداشت: به خاطر صداقت و خلوص نیتت، برای تو دعا می‌کنم که در لحظه آخر زندگی‌ات، خداوند تو را ببخشد و مورد رحمت قرار دهد.

برداشت: تو آن برادر با استعدادی هستی که مادر زمانه در طول سال‌ها، فرزندی مانند تو را به دنیا نیاورده است.

برداشت: در زمان تو، روزگار پر از آشفتگی و فتنه آرام شد و به لطف وجود تو، درها به روی دنیا باز گشت و اوضاع به سامان درآمد.

برداشت: دلیل اینکه تو از جانب خداوند مورد رحمت قرار می‌گیری، همین کافی است که خلق و خوی جهان به خاطر تو خوب و نیکو شده است.

برداشت: کسی که در زندگی‌اش از کارهای نیک و صالح غافل مانده و آماده‌ی روز قیامت نشده است، بنابراین در آن روز به حسرت به وضعیت خود نگاه می‌کند و از گذشته‌ی خود احساس پشیمانی می‌کند.

برداشت: این توصیه من را به خاطر بسپار و کار نیک انجام بده، چون می‌دانم بعد از مرگم به خوبی از من یاد خواهی کرد.

برداشت: کسی که بینش کافی ندارد، نمی‌تواند از فرصت‌های زندگی به درستی بهره‌برداری کند و در نتیجه، شانس و سعادت را از دست می‌دهد.