قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - موعظه و نصیحت

برداشت: هر چیزی که برای انسان مقدر شده و قبل از به دنیا آمدن او تعیین شده، هر کس که به دنبال آن است، باید تلاش کند تا به آن دست یابد.

برداشت: باید سر را با رضایت تسلیم کرد و گردن را به پذیرش فرود آورد، زیرا هر کاری که حاکم عادل انجام دهد، ظلم نیست.

برداشت: کلید دسترسی به سرزمین‌ها و موفقیت‌ها تنها در خزانه‌دار اوست و هیچ‌کس با زور بازوی خود نتوانسته به این دستاوردها برسد.

برداشت: نگاه برخی افراد به چیزی که به نظر آنها بد و نادرست می‌آید، باعث می‌شود فکر کنند که هنرمند یا خالق آن اثر مهارت و استعداد لازم را ندارد. این نشان می‌دهد که برداشت‌ها و قضاوت‌های انسان‌ها می‌تواند بر اساس فهم نادرست یا ناپخته‌ای باشد که از موضوع دارند.

برداشت: اگر تو توانایی دیدن خوبی و بدی را داشته باشی و به حقیقت نگاه کنی، می‌توانی از پیش، با چشم بصیرت خود، آنچه را که در عالم هستی وجود دارد، تشخیص دهی.

برداشت: خداوندی که کشاورزی و درختان خرما را خلق کرد و روزی را برای ملخ فراهم آورد، همان خداوند روزی ما را نیز می‌دهد.

برداشت: وقتی به دقت فکر کنی، متوجه می‌شوی کسی که از رفتار بد خود شکایت می‌کند، در واقع در حال فریاد زدن برای کمک است.

برداشت: ای برادر، تو باید پاک و بی‌دغدغه باشی و نگران هیچ‌کس نباشی. به خاطر داشته باش که این نصیحت از سوی پدرم به من رسیده است.

برداشت: اگر تلاش کنی و زحمت بکشی یا بر بلندترین مرتبه‌ها بروی، به تو روزی و رزق نخواهد داد اگر سرنوشتت در آن نباشد.

برداشت: خدای واقعی بزرگ و پادشاهی است که هیچ همتایی ندارد و آنچه را که می‌بینی، تنها به عنوان امانت به دیگران داده است.

برداشت: اگر به درک و شناخت حقیقی رسیده‌ای، دل خود را به زندگی پس از مرگ متصل کن و نه به خرابه‌های دنیوی که پر از سختی و مشکلات است.

برداشت: ای انسان، به خاک نغلت و به خود نناز، چرا که خاک زیر پاهای تو نیز مثل خود تو یک انسان است.

برداشت: جهان همانند سطح آب قرار دارد و افراد هوشمند می‌دانند که بر روی آب نمی‌توان ایستاد و مستقر شد.

برداشت: سعدی، با رضایت به سرنوشت خود کنار بیا و انتخاب کن، زیرا هر کسی که به دستورات الهی عمل کند، در حقیقت آزاد است.