قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - در وداع شاه جهان سعد بن ابی‌بکر

برداشت: داری می‌روی و انگار صدهزار دل دوستدار تو به رکاب اسب تو آویخته‌اند که نگذارند بروی، تو مثل جان دوستدارانت هستی، چه کسی می‌تواند دوری از جان خودش را تحمل کند؟

برداشت: آیا کسی که طاقت یک لحظه عتاب و خشم تو را ندارد می‌تواند مدتی طولانی دوری از تو را تحمل کند؟

برداشت: به امید آن که مثل آفتاب از سمت مشرق دوباره بیایی همگی چشم به راه داریم و حساب و کتاب روزها را نگه می‌داریم تا روز موعود برگشتن تو برسد.

برداشت: اگر نامه‌رسانی نامه‌ای برایم بیاورد در پایش می‌افتم و نامه را بر سرم می‌گذارم.

برداشت: تو مصداق «از دل برود هر آن که از دیده برفت» نیستی، چون با وجود این که جلوی چشم نیستی جایت در جان ماست.

برداشت: امید روز برگشتن و دیدار دوبارهٔ تو به مردم قوت قلب می‌دهد که اگر آن نبود شدت دوریت اثرات دردناکی بر آنها می‌گذاشت.

برداشت: بعد از تو در باغ تو، دیگر انارها چگونه می‌توانند شاداب و خندان باشند و سیب‌ها همچنان سرخ و تازه به نظر برسند؟

برداشت: این عید (احتمالاً شروع مسافرت شاه در روز عید فطر بوده) برای مردم شادی نمی‌آورد. عید آن روزی است که به مناسبت برگشتنت آذین‌بندی کنند.

برداشت: این چهره خوش‌یمنی که در کنار توست، دل‌نگران نباش. خوشبختی و موفقیت همراه تو هستند، چه در روزهای خوب و چه در روزهای سخت.

برداشت: خاطر سعدی همیشه با توست، زیرا زمانی که مردم از تو تعریف می‌کنند، این تعریف‌ها به زیبایی کلام سعدی شباهت دارد.

برداشت: هر صبح و شب که قدم در عرصه‌ی نبرد می‌گذاری، امیدوارم که یاری و پیروزی همیشه با تو باشد.