قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه

برداشت: به آن چهره نگاه کن که زیبایی‌اش ماه را تحت‌الشعاع قرار داده و آن دمی که با زلف‌هایش و نقطه‌ی سیاه خال، زیبایی خاصی دارد.

برداشت: من دیگر سرو را با قبا نمی‌بینم، چرا که بر سرش کلاهی نمی‌گذارند و مثل آفتاب درخشان نیست.

برداشت: اگر روز قیامت فردی با این چهره نمایان شود، شخص گناهکار هزاران بهانه برای توجیه خطاهایش خواهد آورد.

برداشت: یوسف را می‌شناسی که به خاطر حسادت برادرانش به چاه افتاد و در آنجا گرفتار شد، این شخص هم به چاهی از مشکلات و پر دردسر گرفتار شده که بر گردنش بار سنگینی گذاشته است.

برداشت: دوستی‌ها را به خوبی و با احترام حفظ می‌کند، مانند این که یک سلطان با arrogans به ارتش خود نگه‌داری می‌کند.

برداشت: هر بار که آن جوانمرد قدم برمی‌دارد، جای نگرانی است اگر کسی نتواند زیبایی او را در نظر بگیرد و راه را ببیند.

برداشت: من دیگر نمی‌توانم بیشتر از این صبر کنم، زیرا چه توقعی می‌توان داشت که کوه توانایی تحمل کاه را داشته باشد؟

برداشت: ای کسی که خوابیده‌ای، چون آه و درد دل من را نمی‌شنوی، به عیب من نپرداز. زیرا این درد دل، نشانهٔ احساسی عمیق است.

برداشت: سعدی می‌گوید که دیگر از داستان‌های مستی و عشق و شیفتگی سخن نگو، زیرا این کار باعث می‌شود که خانقاه (محل عبادت و زهد) به جایگاه ناپسندی تبدیل شود.

برداشت: دفتر شعر را کنار بگذار و دیگر چیزی نگو، جز دعای خیر برای دولت سلجوقشاه.

برداشت: خداوندا، عمر یار را طولانی کن تا او بتواند به بدخواهان با قهر و به نیکوکاران با لطف پاداش بدهد.

برداشت: شیخ اجلّ در امتداد دو بیت پیشین، دعا می‌کند و می‌گوید که یارب به سلجوقشاه فرصتی ده تا به دست خدمتگزاران خود، دشمنان دولتش را از دشمنی‌ورزیدن بازبدارد. دعایی‌ست برای پیروزی شاه مذکور بر دشمنان خود به دست خدمتگزارانش، با استفاده از کنایت میخ در گلو و طناب دور گردن.