غزل شمارهٔ ۶۵

برداشت: ساعتی خوشایند خواهد بود که با نیت خوب در کنار کسی بنشینی و او را به شدت دوست داشته باشی، تا اینکه از دور بنشینی و فقط نظاره‌گر باشی.

برداشت: عقاب‌ها چنگال‌های تیز و آهنین خود را به تو می‌زنند و این بازی همان است که تو مانند یک پرنده کوچک نشسته‌ای.

برداشت: اگر نمی‌خواهی که دیگران از درد و رنج تو باخبر شوند، باید مراقب باشی که خودت را نسوزانی؛ زیرا اگر بسوزی، صدایت بلند خواهد شد. اگر می‌خواهی همچون پروانه به سمت نور بروی، باید از آسیب‌ها و مشکلات دوری کنی.

برداشت: اگر با ما خوب و خوش هستی، مثل ما بی‌خیال باش؛ نه اینکه دوستان سرمست از جای خود برخیزند و تو در گوشه‌ای پنهان بمانی.

برداشت: می‌گوید شرابی بنوش که از آغاز دنیا بتوانی یکدل و یک‌صدا برخیزی، نه اینکه فقط در وقتی که هوشیار می‌شوی و به حالت مستی نشسته‌ای، خواسته باشی.

برداشت: اگر می‌خواهی از زندگی لذت ببری و به آرزوهایت برسی، باید در جایی که خوشی و شیرینی وجود دارد، حضور داشته باشی و از آن بهره‌برداری کنی. مانند زنبوری که به گل‌ها می‌رود تا از شهد آن‌ها استفاده کند.

برداشت: اگر به زیبایی و لذت‌هایی که در اطراف توست توجه نکنی و گرفتار مشکلات و سختی‌ها باشی، آن دیو ناامیدی و پریشانی از یادت می‌رود؛ حتی اگر در کنار فرشتگان باشی.

برداشت: من نمی‌توانم تصور کنم که با محبوب خود به وصال برسی، مگر اینکه از تمام چیزهایی که در جهان وجود دارد کناره‌گیری کنی و برای او صبر کنی.

برداشت: زمانی که در تنهایی و تاریکی شب به فکر و خیال فرو می‌روید، می‌توانید بین خواب و بیداری تفاوت قائل شوید.