غزل شمارهٔ ۶۴

برداشت: دوستی واقعی کسی است که در زمانه‌های سخت و دشواری‌ها همراهت باشد و تو را تنها نگذارد، نه اینکه وقتی به مشکلات می‌رسی او را فراموش کنی.

برداشت: اگر هاون از دوستش بی‌رحمی ببیند و تسلیم شود، تو چه کمکی می‌توانی بکنی وقتی که مانند دیگ از غم دل می‌جوشی؟

برداشت: علم را از خود دور کن و گویی مانند عسل شیرین و دلچسب است؛ زیرا شرط آزادگی این است که علم را به دوش بگذاری و بگویی.

برداشت: هر کسی روش و اعتقادات خاص خودش را دارد، ای عاقل، تو نباید من را با نقص‌هایم غافلگیر کنی.

برداشت: زمانی که تو حضور داشته باشی، معشوق نیز خواهد آمد و در آن لحظه به نوازنده می‌گوید که تو ساکت باشی.

برداشت: اگر در پی انتقاد و سرزنش دیگران نباشی، به دنبال دوست و یار نرو؛ چراکه مانند زنبور عسل، ممکن است نیش بزند، همانطور که اگر به دنبال نوشیدنی خوشمزه‌ای بروی، نیش هم ممکن است بگذاری.

برداشت: برای آنکه به لذت عشق واقعی دست پیدا کنی، باید در مسیر عشق گام برداری و این احساس را در وجود خود احساس کنی، زیرا تنها با تجربه کردن این عشق می‌توانی آن را به درستی درک کنی.

برداشت: مرد باید به دقت به کوچکترین موجودات مانند ملخ و مور نگاه کند و در مورد آن‌ها فکر کند، همانطور که تو درباره زلف و گوشه‌های صورت خود تفکر و تأمل می‌کنی.

برداشت: هر شکلی که در آینه ببینی، بازتابی از خود توست؛ فقط کافی است که با دقت و توجه به آن نگاه کنی.

برداشت: سعدی، شاید برای کشف معانی عمیق، بهتر است از درویشان و اهل معرفت سؤال کنی؛ زیرا ممکن است در این جمع، نکات پندی وجود داشته باشد که تو را راهنمایی کند.