غزل شمارهٔ ۶۲

برداشت: اگر متوجه شوی که ترک لذت‌ها چه شادی و رضایتی به همراه دارد، دیگر به شهوات نفسانی به چشم لذت نگاه نخواهی کرد.

برداشت: اگر هزاران در به روی مردم ببندی، اما اگر در آسمانی باز باشد، به همان اندازه می‌توانی از آن عبور کنی.

برداشت: اگر روح تو از قید و بندهای آز و نفس راحت شود، سفرهای معنوی و بالندگی روحانی را تجربه خواهد کرد.

برداشت: اما تو قدرت صبر کردن مانند پرنده‌ای نادر را نداری، پس در دام خواسته‌ها و شهوت‌ها گرفتار خواهی شد و مانند گنجشکی در آنجا خواهی ماند.

برداشت: از چهره محبوبت ترس دارم، چرا که تا زمانی که زنده‌ای نمی‌توانی به حقیقت و معنا پی ببری.

برداشت: اگر در دل باغی گیاهی رشد کند، آن گیاه می‌تواند زیبایی باغ را به نمایش بگذارد.

برداشت: اگر ارزش واقعی چیزی که در دست داری را بشناسی، هرگز از دست دادن آن را نخواهی پذیرفت؛ حتی اگر همه دنیا را در عوض آن بدهند.

برداشت: نباید برای لحظه‌ای از زندگی‌ات چیزی را بخری که به زودی به پایان می‌رسد و در واقع بی‌ارزش است.

برداشت: اگر عمرت را به چنین حالتی به پایان برسانی، تنها همین نتیجه را حاصل خواهی کرد.

برداشت: بیا ببینیم در زندگی چه چیزهایی به دست آوردی، چرا که عمرت به این شکل سپری شده است.

برداشت: تو به آرامی و به طرز عجیبی حرکت می‌کنی، طوری که در ذهنت خواب و آرامش حاکم است. این موضوع باعث می‌شود من نگران شوم که مبادا از گروه و کاروان باقی بمانی.

برداشت: این توصیه برادر این است که تا جایی که می‌توانی، وقت خود را هدر ندهی.

برداشت: باید مانند صدف زبان خود را حفظ کنی تا زمانی که به آن نیاز پیدا کردی، به آرامی و با احتیاط از آن استفاده کنی.

برداشت: سعدی تمام عمرش را با تلخی‌ها گذرانده، اما به خاطر شیرین زبانی‌اش معروف شده است.