غزل شمارهٔ ۶۱

برداشت: هر کس که ظاهری زیبا و چهره‌ای معصوم دارد، با داشتن پاکدامنی می‌تواند هرگونه آلودگی و تیرگی را از وجود خود پاک کند و به روشنایی برسد.

برداشت: اگر اشتیاق و تمایل از افکار تو خارج شود، در آن صورت هر چیزی را که به او نگاه کنی، به عنوان شاهد و نماد زیبایی خواهی دید.

برداشت: زمانی که گوش دل خود را آماده کنی و از دنیای مادی فاصله بگیری، لذت و شوق شنیدن و حضور در مجالس روحانی به تو دست می‌دهد.

برداشت: شهوت‌پرستان هرگز نمی‌توانند به دوستی‌های واقعی دست یابند، چرا که این شهوت می‌تواند به راحتی به دشمنی تبدیل شود.

برداشت: اگر نمی‌خواهی که به دام عشق گرفتار شوی، با پرنده‌ای که خطرناک و بازیگوش است، دوستی مکن.

برداشت: اگر شاخ درختی به خانهٔ همسایه‌تان برود، به مشکلات و تلخی‌هایی منجر خواهد شد، مگر اینکه ریشه‌اش را بکنید و از آن وضعیت خلاص شوید.

برداشت: مواظب باش، به تو گفتم که پای در راه گناه نگذاری، وگرنه شایسته‌ات نیست که در لحظه‌ی آگاهی و شناخت، سخن از حقیقتی به میان آوری.

برداشت: سعدی! قدرت واقعی در این نیست که مردم را آزار دهی یا به آن‌ها صدمه بزنی. اگر می‌خواهی مردی باارزش باشی، باید بتوانی خواسته‌های نفسانی و ناپسند خود را کنترل کنی و اراده‌ای قوی داشته باشی.