غزل شمارهٔ ۵۹

برداشت: ای پروردگار، اگر تو به رحمت و کرم خود توجهی نداشته باشی، چگونه می‌توانیم به سعادت و رستگاری برسیم؟

برداشت: درد خود را با تو در میان می‌گذارم، زیرا تو خدای مهربانی هستی. یا اینکه نیازی به گفتن نیست، چون تو خود به رازهای درون من آگاهی.

برداشت: اگر به خاطر گناهان زشت من مرا از خود برانی، باز هم به درگاه تو می‌آیم، زیرا تو مهربان و باخبر هستی.

برداشت: اگر بنده‌ی ناتوان از این در ناامید شود، دیگر چاره‌ای نخواهد داشت، زیرا تو بی‌همتا و بی‌نظیری.

برداشت: من به دامن عفویت پناه می‌برم و نگران نیستم که تو بخشنده، دانا و توانا هستی.

برداشت: خالق آسمان و زمین، کسی است که ایوان بلند را طراحی کرده و صبح را به وجود می‌آورد و خورشید درخشان را نیز برمی‌افرازد.

برداشت: نیاز و خواسته‌ای ساده و عادی از یک مورچه و اندیشه‌ای محدود از یک حیوان، بر تو پنهان نیست که تو هم شنوای خوبی هستی و هم بینای خوب.

برداشت: اگر تمامی مردم دشمنی کنند و با یکدیگر در جدال باشند، این برای کسی که تو سرپرست و حامی او هستی، هیچ تفاوتی نخواهد داشت.

برداشت: همه موجودات در این دنیا ممکن است مقام و قدرتی داشته باشند، اما تو ای خداوند، برتر از همه هستی و نه به عنوان یک انسان و نه به عنوان یک شاه شناخته می‌شوی.

برداشت: ای سعدی، من صاحب مرگ و قدرت هستم و تو فقیر و نیازمند. چاره جویی برای فقر و ناتوانی تنها در بی‌نیازی و زدن سر به زیر است.