غزل شمارهٔ ۵۵

برداشت: یک شب در لباس رندانه‌ام، به میخانه‌ای رفتم که دل‌افروزی می‌پرستان در آنجا جاری بود و خانه‌اش روشن و پر از شادی بود.

برداشت: از مکانی مقدس و دور از هر گزند، در دل خود مکانی امن و آسوده دارم که در آنجا از صدای نا آشنا و بیگانه حفاظت می‌شود.

برداشت: وقتی ساقی در میخانه ظاهر شد و مشغول سرو نوشیدنی شد، به میهمانانی که در مجلس بودند گفته شد که هیچ‌کس مانند مرد دانا و باوقار نیست.

برداشت: به تندی گفتم که بله، من شراب را از محفل و جمعی نوشیدم که در آن فقط نور شمع است و پروانه‌ای در اطرافش وجود ندارد.

برداشت: دل کسی که از عالم وحدت، صدای حق را شنیده است، دیگر به سخنان ادبی و داستان‌های بی‌محتوا توجهی ندارد.

برداشت: من فکر کردم که آن‌ها مثل بچه‌ها هستند و به همین خاطر درباره پیری صحبت کردم. اما یک پیر مرد هم‌نشینم با صداقت و جدیت به من پاسخ داد.

برداشت: نور عالم بالا به هر جایی می‌تابد، تو در صومعه‌ات آن را دیدی و ما در گوشه‌ی میخانه به تماشای آن نشسته‌ایم.

برداشت: کسی که به این مکان آرام و دور از شلوغی آمد، با ساده‌دلی و پاکی خود را نشان داد. نه کسی باشد که فقط عبادت کند و زهد داشته باشد، و نه فردی که در حال شادی و مستی باشد و دیوانه‌وار رفتار کند.

برداشت: درون جان نسبت به جستجوی حقیقت باز شد و سعدی مانند کلیدی که صبح به قفل آسمان می‌زند، به رازهای زندگی و معنای عمیق آن دست یافت.