غزل شمارهٔ ۵۲

برداشت: اگر می‌خواهی در زندگی‌ات موفق باشی و همتی داشته باشی، نباید به نظر و عقاید نادرست توجه کنی و باید با درویشان و مردمی که در زندگی ساده و حقیقی قدم برداشته‌اند، همراه شوی.

برداشت: اگر می‌خواهی نور حقیقت را مشاهده کنی، باید آینه‌ای از انسان‌های درویش داشته باشی، چرا که در سراسر جهان جز چهره آن‌ها، چیز دیگری را نخواهی دید.

برداشت: لغت‌نامه دهخدا: خلقان . [ خ ُ ] (ع ص ، اِ) ج ِ خَلَق ، کهنه و فرسوده . در نظم و نثر فارسی بصورت مفرد بکار رفته است

برداشت: درویشان به جایی پناه می‌برند که به هیچ چیز و هیچ‌کس وابسته نباشند، و حتی اگر خود جنت‌المأوی (بهشت) هم باشد، مأوای درویشان همیشه جایی است که از وابستگی‌ها و دنیا پرستی‌ها آزادند.

برداشت: اگر درویشان بخواهند، قدرت و سلطنت را در اختیار دارند، به طوری که سلطنت پادشاهان به تصرف آنها در می‌آید.

برداشت: اگر یک نیمه از قدرت و قوت به میدان بیاید، برای پیروزی در برابر تمام نیروهای مشرق و مغرب، همان یک نفر کافی است.

برداشت: آدمی که بتواند درویشان را آزار دهد، باید بداند که حتی اگر خودش زهر بیاورد، درویشان آن را حلوایی می‌دانند.

برداشت: تو ثروت و همسر و مال و سرمایه داری، ولی با این همه، چرا به فکر درویشان نیستی؟

برداشت: افرادی که حقیقت را می‌بینند، حقیقت را بیان می‌کنند و در پی حقیقت هستند، هر معنایی که در دل فهیمان و آگاهان بروز کند، آن حقیقت است.

برداشت: دو جهان چیست که برای این افراد ارزشمند باشد؟ در دل درویشان واقعی هیچ جایی برای دوگانگی وجود ندارد.

برداشت: سعدی می‌گوید اگر به دنبال خوشبختی و آسایش واقعی هستی، فقط به ثروت و جواهرات توجه نکن. بلکه باید عقل و روح و دل خود را نیز همراه داشته باشی. در واقع، ارزش‌های معنوی و اخلاقی از هر نوع ثروتی مهم‌تر هستند و در این راه، باید به حال و احوال درویشان و اهل معرفت توجه داشته باشی.