برخیز تا طریقِ تکلّف رها کنیم
دکّانِ معرفت به دو جو بر بها کنیم
در این شعر، شاعر دعوت میکند تا از ظاهرسازی و تکلف رها شویم و به جستجوی معرفت واقعی بپردازیم. او میگوید اگر محبوب ما از کنار ما عبور کند، ما نیز باید لباس تصوف بپوشیم. اشاره میکند که اشتباهات انسانی بهتر از عباداتی هستند که با نفاق و ریا انجام شوند. همچنین تأکید میکند که ممکن است خداوند ما را ببخشد اگر اشتباهی مرتکب شویم. در نهایت، شاعر به زودگذر بودن عمر اشاره میکند و از ما دعوت میکند تا در این مدت کوتاه به وفا و صداقت بپردازیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
برخیز تا طریقِ تکلّف رها کنیم
دکّانِ معرفت به دو جو بر بها کنیم
گر دیگر آن نگارِ قباپوش بگذرد
ما نیز جامههای تصوّف قبا کنیم
هفتاد زَلَّت از نظرِ خلق در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنیم
آن کاو به غیرِ سابقه چندین نواخت کرد
ممکن بوَد که عفو کند گر خطا کنیم
سعدی وفا نمیکند ایامِ سستِ مهر
این پنج روزِ عمر بیا تا وفا کنیم