غزل شمارهٔ ۵۰

برداشت: بیا تا به وعده‌ای که داده‌ایم عمل کنیم و اشتباهات گذشته‌مان را جبران کنیم.

برداشت: سر به زیر و متواضع بودن در حضور دیگران نشان‌دهنده‌ی نادانی و بی‌خود بودن است، زیرا باید به عظمت و بزرگی خود احترام بگذاریم.

برداشت: دنیا محل ناپایداری است و در آن چیزی نمی‌تواند دائمی بماند؛ پس باید تلاش کنیم تا به آبادانی و نیکویی در این جهان پایدار دست یابیم.

برداشت: خانه‌ی درمان توبه همچنان باز است تا ما بتوانیم دردهای ناشی از گناه را با علاج مناسب درمان کنیم.

برداشت: هرچه غیر از خدا را بپرستی، یعنی به او پشت کرده‌ای و این به معنای شرک است. اما اگر تمامی توجه و عشق خود را فقط به خدا معطوف کنی، حقیقی‌ترین توحید را تجربه کرده‌ای.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که باید در یک سفر یا بازگشت، کارهای ناپسند و پلشتی‌ها را کنار بگذاریم و به جای آن به عبادت و اعمال نیک بپردازیم. به عبارتی دیگر، مهم است که در مسیر زندگی خود، به سوی اعمال شایسته و رفتارهای درست قدم برداریم و از کارهای خلاف دوری کنیم.

برداشت: این فکر چندبار به سراغ ما می‌آید و از دل ما می‌رود. تا چه زمانی باید جایگاه دوست را به دشمن واگذار کنیم؟

برداشت: اگرچه ما در مقام والایی هستیم، اما جایگاه پادشاهی ما آن‌قدر بی‌اهمیت است که چرا باید با زبونی و ذلت، خود را به زحمت بیندازیم؟

برداشت: در اینجا به یک حقیقت تلخ اشاره شده است: نیرنگ و ناپاکی باعث بدنامی و شرم می‌شود. شاعر از حکیم دعوت می‌کند که برای یافتن طلا و گنج واقعی علم و معرفت، اقدام کنند.

برداشت: این جمله به این معناست که وقتی فردی خود را به خدمت یک شخص بزرگ و محترم می‌رساند، احساس امید و شوق بیشتری دارد، حتی اگر اشتباهی نیز در کارش پیش بیاید. او برای خدمت به آن شخص، تمام تلاشش را می‌کند و به زندگی‌اش معنا می‌دهد.

برداشت: سعدی کسی را می‌بیند که از ثروت و نعمت برخوردار است، ولی خودش به زحمت زندگی می‌کند. او می‌گوید که ما هیچ چیز از خود نداریم و بهتر است که با هم دعا کنیم.

برداشت: ای خدا، به ما کمک کن؛ زیرا بخشش و آمرزش تنها در دست توست و هر چه ما انجام دهیم، کمتر از آن است که شایسته‌اش هستیم.