غزل شمارهٔ ۴۷

برداشت: از این خار که خودمان کشتیم، خرما نمی‌توان خورد و از این پشم که بافتیم، دیبا نمی‌توان درست کرد.

برداشت: ما برای اعمال زشت خود عذری نیاوردیم و در کنار گناهان بزرگ، کارهای نیکو را یادداشت نکردیم.

برداشت: ما فقط در دام نفس خود گرفتار آمده‌ایم و افسوس که در روز قیامت از ما سوال خواهد شد که چرا نتوانستیم از نفس خود کوتهی کنیم.

برداشت: متاسفم که عمر گرانبهایمان به سرعت گذشت و ما از اشتباهات دیگران نگذشتیم

برداشت: در دنیایی که مردِ خدا در آن حتی خاکی را با آبی نیامیخت و گِلی نساخت(اهمیتی برای آن قائل نشد) ، چرا ما نامردیم و دلِ خود را به مِهرِ چنین دنیایی فانی عجین میکنیم و دلبسته ی آن شده ایم؟

برداشت: آنها مانند ملخی هستند که در برابر زانوی تلاش ما در حال دویدن هستند و ما در این مسیر در حال جستجو و پیمودن راه هستیم.

برداشت: پیری و جوانی مثل شب و روز هستند که یکی پس از دیگری می‌آیند. ما در زمان جوانی به خواب رفتیم و اکنون که به پیری رسیده‌ایم، بیدار نشده‌ایم.

برداشت: توقف و ماندن در محدودیت‌های دنیای طبیعت، چیزی شگفت و ناراحت‌کننده است. افسوس که در آرامش و خوشی به سر می‌بریم.

برداشت: مانند پرنده‌ای که بر این بلندی نشسته است، تا کی می‌تواند آواز بخواند؟ یک روز به اطراف نگاه کن که ما نیز بر این بلندی نشسته‌ایم و به سرنوشت خود فکر می‌کنیم.

برداشت: ما شگفت‌زده‌ایم که در آن روزها پشتیبان و پناهی داشتیم، اما امروز نه کسی برای ما پناهی دارد و نه پشت و پناهی برای خودمان.

برداشت: اگر کسی که در مقام شفاعت است، در روز قیامت به ما کمک نکند، ممکن است از دست کسی که ما را آراسته کرده ناراحت نشویم، چون طبیعتا ما زیبا نیستیم.

برداشت: باشد که لطف و توجهی نصیب ما شود، ولی نباید گمان کنیم که به خاطر این کارهای ناپسند و تنبل‌مان، بهشت‌نشین خواهیم شد.

برداشت: ای سعدی! آیا ممکن است که از برکت‌ها و نعمت‌های بزرگان، فقط یک خوشه به ما بدهند در حالی که ما تلاشی برای کسب آن نکرده‌ایم؟