غزل شمارهٔ ۴۶

برداشت: ای ساقی، برای ما نوشیدنی بیاور؛ زیرا ما به دردی خوردن، یعنی شراب ته مانده و لرد دار، که بسیار تلخ بوده و تاثیر مستی آن دو چندان شراب صافی هست عادت کرده ایم. ما از خرد و اندیشه دور هستیم.

برداشت: ما در آتش شوق خود می‌سوزیم و جان‌مان را همچون شمعی در میهمانی‌ها تقدیم می‌کنیم. هر جا که شمعی وجود داشته باشد، ما به عنوان پروانه در اطراف آن خواهیم گشت.

برداشت: ما در اینجا نیازی به صحبت با اهل دانش نداریم، چرا که عاقلان توجهی نمی‌کنند به اینکه ما دیوانه‌ایم و این به آنها ضرری نمی‌زند.

برداشت: هرچند که بعضی از مردم به نظر می‌رسد دارای خوبی‌ها و شهرتی نیکو هستند، ما به خاطر شیوه‌ی باهوشانه و دلقک‌وارمان در این دنیا به افسانه و داستان تبدیل شده‌ایم.

برداشت: اگر در این مسیر خوب دقت کنی، متوجه می‌شوی که هر دو در یک جاده می‌رویم و اگر در این محل نگاه کنی، متوجه خواهی شد که هر دو از یک خانه هستیم.

برداشت: مردم می‌گویند که مقام و ارزش در دانایی و فضیلت است، اما تو نگران نباش؛ ما رندان (آزادگان) به این مقامات اهمیت نمی‌دهیم و به طور غیرمتعارف زندگی می‌کنیم.

برداشت: اگر نگاه تیزبین و عمیق به ما داشته باشی، می‌توانی ببینی که هر یک از ما در عمق وجود خود ارزش و زیبایی خاصی داریم. اگر این را نمی‌فهمی، به نقص دید شما برمی‌گردد.

برداشت: این شعر به این معناست که ما از یک حیات غیرواقعی و ناچیز به زندگی امروزیم آمده‌ایم و این زندگی (شب) به اندازه‌ی کمی از خوشی و لذت برخوردار است. در واقع، با اشاره به گذر زمان و حالتی که داریم، به موقتی بودن لذت‌ها و زندگی اشاره می‌کند.

برداشت: اگر می‌خواهی بادهٔ خالصت را به من بدهی، پس ای ساقی، می‌زن به ما، چرا که ما دردی داریم که فقط در میخانه می‌توانیم تسکین دهیم.