غزل شمارهٔ ۴۵

برداشت: ما دیگر به امید پاداش و مزد از کارهای نیک خود نیستیم و همه چیز را به سایه‌ی سیمرغ، نماد آرزو و بلندپروازی، سپرده‌ایم.

برداشت: اگر قلب ما در طوفان‌ها رها شود یا به ساحل امنی برسد، ما دل را به دریا سپرده و از خود دفاعی بر روی آب کرده‌ایم.

برداشت: ای محتسب، اگر تو فاسقان را از کارهای زشت نهی می‌کنی، بیا و ببین که ما به خاطر احتیاط و از روی پنهان کاری، نقاب به چهره زده‌ایم.

برداشت: عارف در دل آسمان و صوفی در حال وجد و شوق است، ما گواهی داریم که در حال رقص و نوشیدن شراب، افیون را نیز در اختیار داریم.

برداشت: هیچ‌کس بدون نقص و ضعف نیست، اما برخی افراد سعی می‌کنند عیب‌های خود را پنهان کنند، در حالی‌که ما به صراحت نقاط ضعف‌مان را نشان می‌دهیم.

برداشت: سعدی می‌فرماید که افرادی که به زهد و پرهیزکاری معروف هستند، گاهی خود را برتر از دیگران می‌دانند و در واقع دچار خودپرستی می‌شوند. اما ما خود را در میان زینت‌ها و دنیا افکنده‌ایم، همان‌طور که دهل دور گردن و خر را در آخور قرار داده‌اند.

برداشت: انسان باید با نفس خود مانند رستم جنگ کند. اگر بتوانیم بر آن غلبه کنیم، در واقع دشمنی بزرگ‌تر از افراسیاب را شکست داده‌ایم.