غزل شمارهٔ ۴۴

برداشت: باد ملایم صبحگاهی خوش بویی می‌وزد. برو، ای دوست، زیرا نسیم به زودی بر بالای خاک ما خواهد گذشت.

برداشت: ای کسی که در این دنیا نتوانستی راه راست را پیش بگیری، باید در قیامت منتظر نگرانی و اضطراب باشی.

برداشت: در روز قیامت، دل‌های پر از زرق و برق و تزیینات را که به ظاهر زیبا هستند نمی‌پذیرند؛ بلکه تنها دل‌های خالص و پاکی که از سختی‌های امتحان‌ها و دردها عبور کرده‌اند، ارزش واقعی دارند و باید از شعله‌های سختی پیراسته و خالص گردند.

برداشت: عیب تو برای دیگران نامحسوس است، اما همسایه به خوبی از کارهای تو باخبر است و بر این موضوع آگاهی دارد.

برداشت: تنفس و رشد کودک با تعقل و دانش بزرگ‌ترها همخوانی ندارد؛ زیرا کودک به میوه خرما علاقه دارد و حکیم به او توصیه می‌کند که صبر کند تا به هدفش برسد.

برداشت: اگرچه به بیراهه رفته‌ام و از رحمت خداوند ناامید شده‌ام، اما قلبم به من می‌گوید که ای گناهکاران، هنوز هم به عفو و بخشش از سوی خداوند کریم امید داشته باشید.

برداشت: اگر خداوند ما را بسوزانی، نتیجه‌اش حاصل کارها و اعمال ماست، و اگر ببخشی، رحمت تو گسترده و احسانت ازلی و همیشگی است.

برداشت: با وجود اینکه شیطان از مسیر انصاف مرا منحرف می‌کند، هنوز به رحمت خداوند مهربان امیدوارم.

برداشت: خداوندی که به ما زندگی و نعمت می‌دهد و همواره با لطف و رحمتش ما را در بر گرفته، حتماً ما را که در نهایت جان و روح‌مان چیزی جز یک مشت استخوان نیستیم، مورد عفو و بخشش قرار خواهد داد.

برداشت: ای سعدی، بسیار صحبت کردن فقط وقت تلف کردن است و وقتی که به عذرخواهی مشغول می‌شویم، به واقع عمرمان را هدر می‌دهیم. پس از خداوند بزرگ طلب آمرزش می‌کنم.