غزل شمارهٔ ۳۹

برداشت: بیا بلند شویم و به گردش در باغ برویم. وقتی که باغ به ما می‌رسد، فرصتی برای استراحت و لذت بردن فراهم می‌شود.

برداشت: این باران با هم به ریشه درخت ضربه می‌زند و این باد متفاوت روزی این چراغ را خاموش خواهد کرد.

برداشت: سبزه جوانه زد و خشک شد، گل شکوفا شد و سپس ریخت. بلبل باید به زاغ فرصتی بدهد.

برداشت: بسیاری از صاحبان باغ‌ها که در گذر زمان به خاک سپرده شده‌اند، اکنون دیوارهای باغ‌هایشان گلی شده است.

برداشت: فردا می‌شنوی که هنگام مرگ، این مرد که داغ طلا و نقره بر دلش سنگینی می‌کند، در حالی که مرده شده، این بار سنگینی را به زمین می‌گذارد.

برداشت: پس از ما، روزگارهای زیادی خواهد آمد که باران‌ها به کوه‌ها و دشت‌ها خواهند بارید و باغ‌ها و نواحی سرسبز را غرق در آب خواهند کرد.

برداشت: به دنیا و دارایی‌های آن توجه نکن، چون ثروت‌ها غالباً از دیگران به ارث می‌رسند و مانند جسدها می‌مانند که فقط کلاهان به آنها نزدیک می‌شوند.

برداشت: اگر خاک مرده را بجویی، روشنایی به دست می‌آوری؛ زیرا این باد، نشانه‌ای از باران نیست و چیزی در موجودیت خود ندارد.

برداشت: اگر نصیحت را بشنوی یا نشنوی، ما با صداقت گفتیم و پیامبر فقط موظف به رساندن پیام است.