غزل شمارهٔ ۳۷

برداشت: دوست عزیز، عمر ما بسیار ارزشمند است، پس از فرصتی که برای یادگیری و دانش‌اندوزی به دست می‌آوریم، بهره‌برداری کنیم و هر چه در توان داریم از آن استفاده کنیم.

برداشت: مقام و جایگاه ریاست چیست که حتی با تمامی قدرتش، هیچگاه دائمی و پایدار نیست؟

برداشت: خداوندی که از همه والاتر است و سلطنتی قدیمی دارد، و ملک جاودانی‌اش هرگز دچار تغییر نمی‌شود.

برداشت: باید بر این عمر کوتاه و زودگذر افسوس خورد، چرا که مانند گل که وقتی غنچه است، تنها به مدت پنج روز می‌تواند لبخند بزند و لذت ببرد.

برداشت: مادر دنیا به کودک خود شیر نمی‌دهد، زیرا می‌ترسد که او دوباره با دندانش در خون بیفتد.

برداشت: امروز می‌توان با دارویی دل‌درد را درمان کرد، اما پس از مرگ، دیگر این درمان ممکن نیست.

برداشت: هر کسی که در فصل زمستان، چیزی برای آینده نمی‌کارد، نشان‌دهنده‌ی امید نداشتن او به برداشت در فصل تابستان است.

برداشت: اگر بنا می‌کنی تا در آن زندگی کنی، خوب است؛ وگرنه اگر فقط به خاطر عبور و مرور است، آن را نباید آباد کنی.

برداشت: دست نیاز به سوی مردان بسپار و نگران هیچ نباش، چون اگر با آدم‌های درست و نیکو معاشرت کنی، از هر مشکل و خطری در امان خواهی ماند.

برداشت: شناخت و آگاهی تو از علم و دانش، ارزشمندتر از دارایی‌های تجاری و اقتصادی است؛ زیرا این سرمایه‌ها زودگذرند و در نهایت چیزی از آن باقی نمی‌ماند.

برداشت: خوشبختی تو پایدار باشد و اگر بخواهی راستش را بپرسی، خوشبختی واقعی آن است که پایانش به خوبی و عظمت محمود ختم شود.

برداشت: سخن سعدی در زمینه نصیحت این است که اگر نصیحت نکند، چه اتفاقی می‌افتد؟ در واقع، اگر او نتواند نصیحتی کند، مانند مشک است که نمی‌تواند بوی خود را پنهان کند. یعنی نصیحت بخشی از ذات اوست و نمی‌تواند آن را مخفی نگه‌دارد.