غزل شمارهٔ ۳۳

برداشت: راهی را انتخاب کرد که به مکانی پر از لذت و رهایی می‌رسد، در حالی که عابدی دیندار تصمیم گرفت تنها برای یک روز زندگی کند و از تمام دارایی‌هایش در همان لحظه بهره‌برداری کند.

برداشت: می‌ترسم ای بزرگوار، که پای تو به سنگی برخورد کند. شیشه‌ای از راز را بیاور، تا آشکارا از آن بهره‌مند شویم.

برداشت: اگر در روز قیامت برویم، بهتر است که بدون گناه و بار سنگین اعمال بد حاضر شویم تا شرمنده نشویم، هنگامی که بار گناهان از ما برداشته شود.

برداشت: تمام ناموس و شهرتش همچون سکه‌ای بی‌ارزش و بی‌کیفیت بود که بر رویش زرق و برق می‌تابید، اما در باطن هیچ ارزشی نداشت.

برداشت: در روز قیامت که مردم اعمال نیک و اطاعت‌های خود را به پیشگاه خداوند می‌آورند، ما با چه امکانات و چیزی می‌توانیم در مقابل آن بزرگوار حاضر شویم؟ نیاز و در خواست ما بیشتر از هر چیز در آن روز نمایان خواهد شد.

برداشت: کارها به تدبیر و برنامه‌ریزی نیست، بلکه شانس و سرنوشت است که قدرت و مقام را به دست می‌آورد. این موضوع بستگی به این دارد که چه کسی اختیار را در دست گیرد.

برداشت: به دلیل زیاد شدن فساد و خرابی، خانه‌های عبادت و زهد به حال خرابی درآمده‌اند و کتابخانه‌ها بیشتر به محلی برای اندوه و درد تبدیل شده‌اند.

برداشت: مدعی در مکالمات خود نتوانست حقیقت را بیابد و در میانه نبرد، همچون ماهی که در تاریکی و غبار پنهان شده، نتوانست راه خود را پیدا کند.

برداشت: ای مطرب، به دوستان بگو که این شعر زیبا را بخوان، و ساقی مجلس، آن جامی را که غم را از دل می‌برد بیاور.

برداشت: اگر همه مردم به دنبال عیب‌ها و نقص‌های ما بیفتند، کسی که دلش با یک نفر است، نباید نگران باشد و از هزار مشکل ناراحت شود.

برداشت: اگر کار نیک از تو سر نمی‌زند، دست‌کم نام نیکو از تو باقی خواهد ماند و این یادگاری خوب است.