غزل شمارهٔ ۳۲

برداشت: به این مرحله رسیدم که هیچ کار درستی از من سر نمی‌زند؛ بنابراین باید زمانم را صرف بازی و تفریح کنم.

برداشت: در آن لحظه که ساعت مقرر فرا می‌رسد، هیچ کس نمی‌تواند به کمک دیگران تکیه کند؛ مگر اینکه خداوند بخشندگی و رحمتش را شامل حال کند.

برداشت: این دنیا مملو از عیب‌جویی‌ها و سرزنش‌هاست که جان پاک و حساس انسان را تحت فشار قرار می‌دهد، به ویژه وقتی که در معرض رفتارهای ناپسند و غیرقابل کنترل نفس خود قرار گیرد.

برداشت: گاه فکر می‌کنم اگر روز قیامت نبود، چه بر سر مردم نیکوکار می‌آمد و چگونه شرمنده می‌شدند.

برداشت: من دوباره می‌گویم که نباید به سمت ناامیدی رفت؛ چون عفو و بخشش او بسیار گسترده است و حتی اگر من صد هزار بار هم خطا کرده باشم، باز هم جای عفو وجود دارد.

برداشت: تلاش‌هایی که من می‌کنم هرگز بی‌فایده نخواهد بود و هرگز توبۀ من پایدار نخواهد ماند.

برداشت: چشم من نمی‌تواند در تاریکی جهل ببیند، پس یا میزان گناه من را ببخش یا برای هدایت من نوری به من عطا کن.

برداشت: من از شرم گناهانم نمی‌توانم سرم را بالا بیاورم، اما اگر تو بگویی سرم را بالا بیاورم، این کار را می‌کنم.

برداشت: با وجود اینکه از حد و مرز خود تجاوز کرده‌ام و خطاهایی مرتکب شده‌ام، همچنان به بخشش و رحمت امیدوارم.

برداشت: ای خدای بزرگ، از سعدی چه انتظاری داری؟ آیا می‌خواهی قدرتی به من بدهی یا ناتوانی را از من دور کنی؟