غزل شمارهٔ ۲۸

برداشت: زمانی فرا رسیده که ضعف و ناتوانی نمایان شود و قدرت و توانایی از منطق و گفتار دلنشین فردی که سخن می‌گوید، فاصله بگیرد.

برداشت: ناگهان ممکن است که باد پاییزی بوزد و این زیبایی و طراوتی که اکنون می‌بینی از این باغ خوشبو برود.

برداشت: اگر انسان با احتیاط پیش برود و درست رفتار کند، در مقابل چالش‌ها و مشکلات، کمتر دچار ضعف و افت می‌شود. این موضوع به این معناست که با تدبیر و هوشیاری می‌توان از مشکلات جلوگیری کرد و راهی درست را انتخاب کرد.

برداشت: تا زمانی که آب در جوی بازگردد، خداوند می‌داند که آیا من با گریه کردن خودم باعث می‌شوم که آب از جوی برود یا نه.

برداشت: من و بهشت چه نسبتی داریم وقتی که امکانات و دارایی‌ام این‌قدر کم است؟ چه کسی می‌تواند شیطان را کنترل کند تا به بهشت برود؟

برداشت: سعی من این است که با افکارم مانند چوب عود در آتش بسوزم تا عطر وجودم در جهان پراکنده شود.

برداشت: تمام دارایی سعدی، کلام دلنشین او بود و من نمی‌دانم این میراث با او چه خواهد شد.