غزل شمارهٔ ۲۷

برداشت: سال‌های زیادی خواهند گذشت تا کسی به سراغ خاک ما بیاید و آب از چشمه جاری شود و نسیم صبحگاهی بوزد.

برداشت: این مدت کوتاه زندگی چرا باید باعث شود تا انسان به خودبزرگ‌بینی و خودخواهی بیفتد و بر دیگران با تکبر رفتار کند؟

برداشت: ای دوست، وقتی که از کنار جنازهٔ دشمن رد می‌شوی، شاد نباش. زیرا ممکن است زمانی بر سر تو نیز چنین وضعی بیفتد.

برداشت: زنی که امروز با دامن بر زمین می‌رود، فردا ممکن است که تنها خاکستر او در هوا پراکنده شود.

برداشت: ای جان خوش‌چهره، همچون سرمه‌دان که در آن سرمه جای می‌گیرد، خاک تو در ریشه‌های وجودم جاری است.

برداشت: دنیا با افراد پست و معشوقانی که وفا ندارند، هم‌پایه و برابر نیست. زیرا هر بار که می‌خواهند بروند، بهتر است که بگذاریم بروند.

برداشت: این حالت بدن است که وقتی در زیر خاک قرار می‌گیرد، جان عزیز و گرامی که از آن جدا می‌شود، به کجا می‌رود؟

برداشت: بر اساس این بیت، سعدی به این نکته اشاره می‌کند که انسان نباید به تنها حسن و نیکویی عمل خود اعتماد کند، بلکه باید همواره به حمایت و رحمت خداوند توکل داشته باشد. در واقع، دستاوردها و موفقیت‌ها زمانی مستحکم خواهند بود که در سایه‌ی لطف و مساعدت الهی قرار گیرند.

برداشت: ای خدا، بندهٔ بیچاره‌ام را مجازات نکن و چون بخواهی به ما لطف کن، اشتباهات ما را ببخش.