غزل شمارهٔ ۲۶

برداشت: شرافت نفس در جوانمردی و بخشش است و منزلت انسان در پرستش و عبادت. هر کس که این دو ویژگی را نداشته باشد، بهتر است که وجود نداشته باشد.

برداشت: ای کسی که به نعمت‌ها و زیبایی‌های دنیا مغرور شده‌ای، بدان که نمی‌توان در این جهان همیشه ماند و جاودانه بود.

برداشت: اگر در حالتی از فقر و ناآرامی هستی، صبر کن که این وضعیت تنها چند روز دیگر به پایان می‌رسد.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که راهی که در آن قدم می‌زنی، پر از زیبایی‌ها و ویژگی‌های خاص است. این زمین دارای جذابیت‌هایی چون چشمان زیبا و ابروهای دلربا و همچنین ویژگی‌های دیگر است. به نوعی، اینجا به توصیف عشق و زیبایی در زندگی پرداخته شده است.

برداشت: این این همان چشمه پرنور خورشید است که بر سرزمین قوم‌های عاد و ثمود تابیده و روشنی بخشیده است.

برداشت: خاک مصر را زیبا و شاداب نمی‌بینی، زیرا همین خاک مصر است، ولی بر سر فرعون و سپاهیان او قرار دارد.

برداشت: دنیا به قدری ارزش ندارد که بخواهیم به خاطرش حسادت کنیم، ای برادر، زیرا نه کسی به او حسادت می‌ورزد و نه خود فرد حسود باقی می‌ماند.

برداشت: اگر به راستی ایمان به روز قیامت و حساب و کتاب داشته باشی، خودت را به چیزهایی که بی‌ارزش و فانی‌اند، خُرد نکن.

برداشت: به محضر خداوندی که بخشنده، مهربان و آمرزنده است و محبتش فراوان است، دعا و درخواست خود را به میان بگذار.

برداشت: از آغاز تا انتهای عالم، همه در حال عبادت و یاد خدا هستند و در هر حال قیام و نشسته‌اند.

برداشت: نعمت‌های او بی‌پایان و بی‌حد و حصر است، و هیچ کسی بدون هدف از این در وارد نمی‌شود.

برداشت: سعدی نصیحتی کرده که فقط مسعود می‌تواند آن را درست درک کند و به کار گیرد، چرا که این پند گرانبهایی است که مانند کلید، درِ گنجی را باز می‌کند.