غزل شمارهٔ ۲۵

برداشت: اگر خداوندی وجود نداشته باشد، شفاعت هیچ پیامبری برای بندگان فایده‌ای نخواهد داشت.

برداشت: الهی که هر چیزی به خواست و اراده تو ایجاد می‌شود، حکم خداوند است. به این گفته، هیچ کلمه‌ای نمی‌توان اضافه کرد.

برداشت: این شعر بیان می‌کند که دل فرعون از طبیعت واقعی‌اش تغییر نکرد و هیچ چیز نمی‌توانست آن را پاک کند. حتی قدرت و معجزه‌ای مانند ید بیضا هم نتوانست سیاهی و زشتی درون او را از بین ببرد. در واقع، او هرگز نتوانست به خاطر کارهای نادرستش از زشتی‌هایش فاصله بگیرد.

برداشت: او را صدا زد و اجازه نداد کجا برود، بدبختی او را کجا خواهد برد؟ چشمان این بیچاره را بست و دستور داد که او را ببیند.

برداشت: طلق/talgh/سنگ شفاف ورقه شونده و نسوز

برداشت: اگر تو خشمگینی، به نظر می‌رسد که نوشتن و خوشبختی به طالع نیامده است. اما اگر راضی و خوشحال باشی، اوضاع بهتر خواهد بود.

برداشت: هیچ گناهی نبوده و عبادتی هم در کار نبوده است. اما بر سر مردم نوشته شده بود که این شخص نجات‌دهنده است و آن شخص گرفتار است.

برداشت: سرنوشت تعیین کرده است که هر فردی چه عمل و رفتاری از خود نشان می‌دهد. درختی نمی‌تواند محصولی بلااستثنا بدهد؛ نه از آن درخت خرما می‌توان توقع میوه داشت و نه از آن شفتالو.

برداشت: با تلاش و کوشش نمی‌توان یک زشتی را به زیبایی تبدیل کرد، همان‌طور که از زیبایی یک چهره نمی‌توان بهره‌برداری کرد.

برداشت: آیا ممکن است چیز سیاه هرگز به وسیله آب سفید شود؟ و آیا ممکن است چیز سفید هرگز به خاطر دود سیاه شود؟

برداشت: اگر خوشبختی نباشد، به آن امید نبند. سعدی می‌گوید که چون چیزی را نکاری، انتظار برداشت خوب و خوشایند از آن می‌رود که دشوار خواهد بود.

برداشت: اگر قلم ثبت کرد که چیزی به وجود بیاید و تو بخواهی با رضایت یا عدم رضایت خود نسبت به سرنوشت عمل کنی، در هر حال آن چیز خواهد آمد.