غزل شمارهٔ ۲۱

برداشت: شخصی در عالم توحید و یکتاپرستی ظهور می‌کند که از دل هر دو جهان، در یک لحظه به حقیقتی دست پیدا کند.

برداشت: در راه عشق، انسان از شدت غیرت و خودگذشتگی به جایی می‌رسد که مانند یک قربانی به آستینی تبدیل می‌شود که برای دیگران فایده‌ای ندارد. او به هر دلخوشی و شکرگزاری کوچک مانند مگسی که از لابه‌لای شکر برمی‌خیزد، توجه نمی‌کند.

برداشت: اهل بهشت مانند کودکی هستند که وقتی صدای بلندی می‌شنود، بلافاصله از جا بلند می‌شوند و متوجه می‌شوند. این نشان می‌دهد که آن‌ها به یکدیگر نزدیک و متحد هستند و از حوادث دور نمی‌شوند.

برداشت: در مسیر طوفان، سنگ و سنگینی جایی ندارند و هر کس که مانند کاه از این راه به‌راحتی جا به‌جا شود، حتماً نمی‌تواند در برابر مشکلات ایستادگی کند.

برداشت: هرچند که دوری و فاصله‌ای وجود دارد، تلاش کن که در مسیر خداوند ثابت‌قدم باشی؛ زیرا اگر به گذشته‌ات بازگردی، بهتر است که این تلاش را ادامه دهی.

برداشت: ای سعدی، به دست آوردن شانس و خوشبختی کار آسانی نیست و هر کسی که دچار بی‌هدفی و بی‌دقتی است نمی‌تواند به این موفقیت برسد.