غزل شمارهٔ ۲۰

برداشت: دنیا آنقدر ارزش ندارد که کسی بر آن حسد ببرد یا اینکه بخواهد به خاطر وجود یا عدم آن غصه بخورد.

برداشت: باور کسانی که به این مشت خاک توجهی ندارند، می‌تواند این ادعا را داشته باشد که آگاه و صاحب نظرند.

برداشت: عارفان هر چیزی که پایدار و باقی نباشد، حتی اگر جهان را در اختیار داشته باشند، به آن هیچ توجهی نمی‌کنند.

برداشت: این بیت به این معناست که از نگاه به خود و برتری جویی پرهیز کن، زیرا خداوند موجودات بسیاری را در جهان آفریده است که از تو هم می‌توانند وجود داشته باشند. در نتیجه، نباید به خود مغرور شوی و برتری خود را فراموش کنی.

برداشت: این مکان بی‌نقص نخواهد ماند و خوب است که گروهی وجود دارند که گرفتار این دنیا نیستند و به دنبال دنیای دیگری هستند.

برداشت: دوستی با کی را شنیده‌ای که در زندگی‌اش به حقیقت‌های روشن پی برده است؟ اما باز هم عده‌ای هستند که نمی‌توانند آن را ببینند.

برداشت: ای کسی که همیشه بر روی زمین هستی، بدان که همه افراد دیگر هنوز در شکم مادران و پشت پدرانشان هستند و به دنیا نیامده‌اند.

برداشت: هر روز این گرگ تربیت شده دست اجل گوسفندی از این گله می رباید گوسفندان دیگر بر او خیره میمانند(اشاره به مرگ انسانها دارد و غفلت انسان)

برداشت: شخصی که به خاطر تکبر و خودبزرگ‌بینی‌اش از حالت فرود آمدن و تواضع دوری کرده، در نهایت به خاک و نابودی می‌رسد و دیگران در کنار او از گذر زمان عبور می‌کنند.

برداشت: ای کاش مردم ارزش نفس‌ها و لحظات زندگی را درک کنند تا هر دم که باقی‌مانده، آن را فرصتی گرانبها بشمارند.

برداشت: گل بدون خار در باغ به دست نمی‌آید. در همین راستا، در دنیا نیز انسان‌های خوب و نیکوکار بدون چالش‌ها و سختی‌ها شکل نمی‌گیرند.

برداشت: سعدی می‌گوید که انسان‌های نیکوکار حتی پس از مرگ نیز در یادها زنده‌اند و نامشان همیشه در خاطره‌ها باقی می‌ماند. اما کسی که در زندگی خود به خوبی شناخته نشده باشد، به نوعی مرده است، چون یاد و نام او فراموش می‌شود.