غزل شمارهٔ ۱۹

برداشت: در صبحگاه که پلک باز کنم، نگاهی به روشنی تو در آسمان می‌اندازم و به یاد تو حلقه‌ای از دوست داشتن می‌زنم.

برداشت: در مقام سلطنت، انسان نباید خود را پایین بیاورد. حتی اگر به ثروت و توانگری دست یابد، باید از دوران فقر و بی‌چیزی‌اش یاد کند و در نهایت، نوبتی از گدایی را در زندگی تجربه کرده است.

برداشت: اگر پرده را کنار بزنی و چهره‌ات آشکار شود، وای که چه شور و هیاهویی به راه می‌افتد، چون پشت پرده این همه زیبایی تو نهفته است.

برداشت: به گوشهٔ چشمت که بر عاشقان می‌افکنی، لطف و محبت نشان بده تا شب برای رهروان روشن شود و روز با نور تو درخشان گردد.

برداشت: مردم عواقب کارهای بد خود را به درگاه قدرت تو می‌آورند و ما، داستان سختی‌ها و بی‌نوایی خود را روایت می‌کنیم.

برداشت: اگر مردم سر خود را در برابر پادشاه خم نکنند، پس خود پادشاه نیز نباید به مقام سلطنت خویش تکیه کند و خود را بزرگ‌تراز دیگران بداند.

برداشت: اگر دوری تو را فراموش کنم، می‌خواهم دوزخی برانم تا آتش دل من را خاموش کند و اشک‌هایم از دوری تو کمتر شود.

برداشت: ای سعدی، راه تو این نیست که از خود دور باشی و تنها زندگی کنی، چرا که در ذهن‌ات هنوز خیال جوانی و راست‌گویی وجود دارد.