غزل شمارهٔ ۱۸

برداشت: شرافت تن آدمی بخاطر نفس آدمیت هست والا تن و بدن ما ربطی به آدمیت نداره

برداشت: اگر آدمی فقط به ظاهر و اعضای ظاهری خود مانند چشم، دهان، گوش و بینی محدود باشد، چه تفاوتی میان او و میان حیوانات  وجود دارد؟

برداشت: نیازهای اولیه مانند خوردن، خوابیدن، خشونت و شهوت، غرایزی هستن که انسانها ، آنها رو بجای عقل خود قرار می دهند، بدین خاطر انسانها از عالم آدمیت که بر اساس عقل و خرد ساخته میشه، خبر ندارند

برداشت: به راستی انسان باش وگرنه مانند طوطی‌ای خواهی بود که همین حرف‌ها را به زبان انسان‌ها تکرار می‌کند.

برداشت: چرا اسیر تمایلات پست دنیوی و رذایل اخلاقی ماندی در حالی که آدم بودی و می‌توانستی به درجه ای برسی که حتی فرشتگان هم توان رسیدن به آن را ندارند؟

برداشت: اگر ستیزه جوئی و تکبر رو از خود دور کنی و آدم شوی به تو روح(بدنی از جنس نور) عطا می شود که در اینصورت به زندگی جاودانه می رسی

برداشت: اگر آدم شویم  و به ما نور عطا شود از جنس خدا می شویم و نزد پروردگار خواهیم رفت ، پس ببین  قرب و شان آدمی تا چه حد است

برداشت: اگر پرواز پرنده‌ای را دیدی، از وابستگی به خواسته‌ها و تمایلات نفسانی رها شو تا توانایی پرواز انسانیت را ببینی.

برداشت: من نه به خاطر نشان دادن خوبی‌های خودم صحبت می‌کنم، بلکه در حقیقت نصیحت تو را بیان کردم، و این کلام را از انسان‌ها آموخته‌ام.