غزل شمارهٔ ۱۷

برداشت: زندگی گداها در دنیا به اندازه سلطنت، خوشایند نیست و هیچ چیز به اندازه مملکت رضا کامل و جامع نیست.

برداشت: اگر کسی دارای مقام و مرتبه‌ای است، تنها در نظر دیگران است که آن مقام وجود دارد، وگرنه در واقعیت ممکن است هیچ جایگاهی نداشته باشد.

برداشت: هر کسی ویژگی‌ها و نشانه‌های خاص خود را دارد، اما تو باید از این ویژگی‌ها فاصله بگیری، زیرا در این حالت، به ویژگی خاصی تعلق نخواهی داشت.

برداشت: کسی که امروز در دنیا با ظاهری پوشیده و محترم به نظر می‌رسد، فردا در قیامت کاملاً عریان و بدون هیچگونه پوششی خواهد بود و آنچه که امروز دارد، از آن او نیست.

برداشت: کسی که حقیقتا به معرفت دست یافته، همانی است که در ارتباط با دیگران هیچگونه وابستگی یا شناختی ندارد.

برداشت: سنگ و گیاه هم اگر خاصیتی داشته باشند، بهتر از آدمی است که هیچ فایده‌ای ندارد.

برداشت: ای درویش، اگرچه نمی‌دانی که درنگ در مصلحت خودت چقدر خوب است، اما خوشحال باش؛ چون بی‌مصلحتی در زندگی وجود ندارد.

برداشت: دوستی که از دوست خود شکایت کند، حقی بر دوستی ندارد؛ زیرا او هیچ ارزش و جایگاهی در دل دوستش ندارد.

برداشت: راه ادب این است که سعدی به تو یاد داده است؛ اگر به آن گوش بدهی، بهتر از این تربیتی نخواهی یافت.